27/06/18 Drie seconden die veel goedmaken

Zoon nummer drie: ‘Waarom kijken we niet naar Kroatië? Die spelen toch veel beter?’

(Hij heeft het kennersoog van zijn vader geërfd.)

Zijn vader: ‘Omdat Messi vanavond móét schitteren. En als dat gebeurt – en ik heb het gevoel dat het gáát gebeuren – dan wil ik dat live beleven.’ 

Want ik wil miljaardenondedju nog eens iets beklijvends meemaken op dit al bij al toch vrij steriele toernooitje, dacht ik erachteraan.

Rusland verbaasde vriend en vijand, maar door zijn kwalijke sportreputatie is het gastland voor mij altijd schuldig tot het tegendeel bewezen is. Al weet ik nog niet aan wat: gefoefel met balletjes tijdens de loting, gekonkelfoes met oliesjeiks, gebruik van het onopspoorbare product Indegol?

Spanje kreeg het tegen Marokko nog – euh – Spaans benauwd, maar uiteindelijk werd ook in die poule de logica gerespecteerd. De schoonheid van het reddende doelpunt werd helaas de vergetelheid in geluld met dank aan de VAR, zo stilaan de belangrijkste bron van beroering. Over vergetelheid gesproken: weet iemand nog hoe Frankrijk zich heeft kunnen plaatsen?

België en Engeland hebben ieder bijna evenveel gescoord als de hele poule C (die van Frankrijk dus) en net als Kroatië en Mexico collectief indruk gemaakt. Zeker. Maar de schaduwen van Janneke en Mieke doen me toch naar bevestiging hunkeren. En het is maar de vraag of we die donderdag krijgen als ze besluiten om er een veredelde oefenwedstrijd van te maken.

Brazilië, dat gebukt gaat onder één irritante vedette, en Duitsland, dat gebukt gaat onder een gebrek aan vedetten, kunnen vandaag misschien iets goedmaken, maar (behalve de Rode Duivels) hebben op het moment van dit schrijven nog maar twee spelers op dit WK een oncontroleerbare oerkreet aan mij ontlokt. Twee spelers die niet eens hoefden uit te blinken om zich nog onsterfelijker te maken dan ze al zijn. En dat is wellicht geen toeval.

De eerste was Cristiano Ronaldo, op dag twee, toen die ondanks de miljoenen op hem gerichte ogen zijn uitzonderlijke klasse samenbalde in één magistrale vrije trap.

De tweede heeft langer op zich laten wachten, tot gisteravond. Want soms, heel soms, werkt mijn glazen bol: Messi hééft geschitterd. Drie seconden lang. Eén: een dijcontrole die de bal allesbehalve doodlegt. Twee: een technisch zo geniaal tussentoetsje dat zelfs Diego Maradona daar een puntje aan kan snuiven. Drie: een retestrak gekruist schot in doel. Het stadion ontplofte, mijn huiskamer ook. 

Zoon nummer drie keek zijn vader dankbaar aan. Zoals alle prachtgoals – Coutinho, Mertens, Musa, Xhaka, Quaresma … – zal hij ook deze twee pareltjes nog vaak zien opduiken in Youtube-compilaties. Maar alleen bij die van Ronaldo en Messi zal hij over twintig jaar nog altijd de beladenheid van het moment proeven. En de magie van een WK.

De Koperen Kogel