27/09/18 Wat Leko vandaag aan zijn spelers moet laten zien

Leve de onderschatting! Want ze is de peper, het zout én de Piet Huysentruyt-kruidenmix van het hedendaagse voetbal. En misschien wel de laatste bestaansreden van de Beker, zoals gisteravond andermaal bleek. In de competitie is er na een pijnlijke nederlaag zelden écht een man overboord, zolang de topploegen zicht blijven hebben op de top 6 en dus Play-off 1. En in de Champions League zijn de waardeverhoudingen zo scheefgetrokken dat reuzendoders even zeldzaam zijn geworden als een hartelijk interview met Michel Preud'homme.

Ivan Leko was anders ook not so amused na de verbijsterende 2-0-nederlaag van Club Brugge bij Koninklijke Maatschappij Sportkring Deinze. 'Ons ego is groter dan dat van Ramos en Ronaldo', sprak de Kroaat harde woorden. Te hard misschien, want als trainer heb je zelf toch minstens een klontje boter op je hoofd als je de Beker van België ziet als een gelegenheid om je beste spelers rust te gunnen en als je van minder gerodeerde spelers met profileringsdrang verwacht dat ze met dezelfde collectieve spirit spelen als je basisploeg.

Maar au fond heeft Leko, die als speler steevast een mes tussen zijn tanden had geklemd, natuurlijk gelijk. Van beroepsvoetballers - basisspelers of niet - mag je verwachten dat ze altijd goesting hebben om te sjotten. En dat ze in hun eergevoel gekrenkt worden wanneer een Deinzese amateur (dat is wel degelijk het bijvoeglijk naamwoord van Deinze, ik heb het opgezocht) ondanks zijn onmogelijk te verhullen voor- én achterpens wendbaarder blijkt dan een afgetrainde, vermoedelijk niet slecht betaalde profvoetballer en dan ook nog eens ongestoord een niet eens zo geniale doorsteekpass door het centrum mag versturen.

In plaats van een donderpreek af te steken, stel ik voor dat Ivan Leko vandaag het doelpunt van Eden Hazard, gisteravond tegen Liverpool, aan zijn naast hun schoenen lopende spelers laat zien. Hazard moest in die League Cup-wedstrijd op de bank beginnen. Maar toen hij eraf kwam liet hij zien waarom hij mijn favoriete Belgische speler aller tijden is. 

Vier woorden: altijd goesting, geen ego.

 

De Koperen Kogel