18/09/18 Schokschouderende gratie

De rushes van Ronnie Rosenthal (sommige alliteraties zijn niet te vermijden).

Gert Verheyen die een kleine versie van Die Gelbe Wand omverduwt, zodat lachebek Mendoza de vrije trap binnen kan schuiven.

Club Brugge versus Borussia Dortmund is een garantie op spanning en spektakel. Dus móést ik kijken.

Als neutrale supporter supporter ik op Europese avonden altijd voor landgenoten. Zoals mijn grootmoeder zaliger, die na een uur wedstrijd - zich onbewust van haar intredende dementie - voor de twintigste keer kon vragen ‘of er Belgen meedoen?’ 

In dit geval, voor alle duidelijkheid, was ik dus voor Club Brugge en níét voor Axel Witsel. Wel was ik benieuwd naar de prestatie van de Rode Duivel bij Borussia. Nadat ik in de ‘net niet’-periode onder Leekens, toen de nationale ploeg stilaan uit het dal kroop, met hem dweepte als niet van de bal te zetten balrecuperator, durfde ik hem in de succesvolle jaren daarna weleens Zijne Lateraliteit of Wazige Witsel te noemen. Om tijdens het jongste WK opnieuw zijn onmisbaarheid in te zien en hem na zijn terugkeer uit China definitief weer in mijn hart te sluiten. 

Dacht ik.

Want vanavond was Witsel weer zijn risicoloze, onschadelijke zelve. Mediocre middenveldopvulling. Nee, dan vergaapte ik me veel meer aan Hans Vanaken, wiens droeve ogen tegenzin lijken te verraden, terwijl zijn voeten alleen maar goesting op de mat leggen. Schokschouderende gratie, het bestaat. 

En Vanaken was niet de enige enthousiasmerende speler bij blauw-zwart. Zeker in de eerste helft waande ik me zowaar even in de jaren tachtig en negentig, toen Belgische teams net zo vermetel voor de zege gingen tegen FC Barcelona als tegen Petrolul Ploiesti. Met steeds hoger oplopende hoop zag ik Danjuma en Vlietinck draven, Wesley en Vossen zwoegen, Vormer heersen, Denswil pegelen. (Wat Mats Rits betreft: die had ik liever vorig seizoen, bij Malinwa, zoveel inzet en doodsverachting ten toon zien spreiden.) 

Enige minpuntje vond ik Matej Mitrovic. Al na acht seconden te laks, en daarna meermaals betrapt op het hebben van slechts één voet. En als er één ding is waar ik tegelijk het speen én het vliegend schijt van krijg, is het dat. En kijk, wie miste bij die vreselijk knullige tegengoal het instinct om met links te ontzetten of te tackelen? 

Slechts zelden werd de neutrale supporter in mij zo midscheeps geraakt door een onrechtvaardig tegendoelpunt als door die 0-1 van Dortmund. Het bewijs dat ik oprecht genoten had van een ouderwetse, felbevochten doch faire voetbalavond. Met dank aan de troepen van Ivan Leko.

 

De Koperen Kogel