07/07/18 Intens geluk, het bestaat

De gemiddelde levensverwachting in België is gisteravond met drie jaar verlaagd. En die van mij met minstens zes jaar, want het was geleden van mijn examen filosofie in mijn eerste kandidatuur dat ik zo pokkenerveus was geweest. Ook toen haalde ik het met de hakken over de sloot.

Toch halen scharniermomenten in een mensenleven, zoals dat van gisteravond, de filosoof in mij naar boven. Zo dacht ik terug aan een interview dat ik deze week las met een (o zo zwaar getormenteerde) schrijfster die verkondigde dat ‘geluk overschat wordt.’

Boelschijt! Geluk bestaat, in alle betekenissen.

Die bal tegen de paal van Thiago Silva? Een voorteken voor de vele ‘chance’ die we gisteren hebben gehad - daar moeten we eerlijk in zijn. Het geluk van een wereldkampioen?

De immense opluchting, toen het hele land na vijf minuten doorhad dat Roberto Martinez niet die naïeve, altijd blind voor de aanval kiezende en ietwat geflopte coach was uit de Premier League waar hij bij zijn aanstelling werd voor versleten. 
Hoe ironisch is het dat hij de Belgische bevolking een delirium heeft bezorgd met de sterkste defensieve prestatie sinds jaren? Dat deze jongens geweldig goed konden voetballen, moesten ze immers niet meer bewijzen, dit keer moest het verstand zegevieren. Dat heeft Martinez begrepen, net als zijn spelers. Zijn plannetje klopte als een bus, al werd die na de rust misschien iets te nadrukkelijk voor de eigen zestien geparkeerd. Nooit eerder genoot ik zo hard van tactiek. Zij het met moordende stress als neveneffect, maar dat maakte het geluk na het laatste fluitsignaal alleen maar groter.

De tranen in mijn ogen omdat ik het elke speler op het veld én ernaast zo ongelooflijk hard gunde na de lange weg die ze hebben afgelegd. Zelf heb ik de voorbije vijf jaar mee geschuddebold, gemekkerd, gezanikt, gezeurd, gezaagd, mieren geneukt, spijkers op laag water gezocht, soms keihard de man gespeeld in plaats van de bal. Omdat ik vond dat deze groep te verwend was, te weinig gedreven ook, en te hoog van de toren blies in afwachting van een ultieme bevestiging tegen een gevestigde waarde. 
Die bevestiging is er eindelijk gekomen. En de supporter die ik al die tijd wel degelijk ben gebleven - er is écht niets mis met kritische noten - is zelfs de morning after nog altijd ontroerd omdat elk individu van deze generatie boven zichzelf is uitgestegen, niet het minst de patrons. Voor zichzelf, voor hun ploegmaats, voor de coach, voor de supporters, voor hun land. Verantwoordelijkheidsgevoel, ambitie, goesting.

Maar vooral: de innige omhelzingen van Martinez met onder meer Witsel en Lukaku. Zo fokking mooi. Die emotionele puurheid zag ik nooit in het tijdperk-Wilmots. Die heeft dit team wel in zichzelf doen geloven, maar geloofde ook iets te veel in zichzelf. Je voelt aan alles dat Martinez, behalve blijkbaar toch een tacticus, een bijzonder intelligente, nederige, oprechte en dus gerespecteerde mensenmens is. Gracias.

O ja, die ene schrijfster (zou ze eigenlijk gekeken hebben?) zei ook dat het leven draait om intensiteit, zowel in positieve als negatieve zin. Dat klopt dan weer wel. De ontgoocheling als we nu alsnog sneuvelen zal even memorabel zijn als de euforie van gisteravond. Maar die 90 minuten tegen Brazilië pakken ze mij, mijn teergeliefde en mijn drie bibberende snotapen - zij beleven mijn Mexico ’86 opnieuw, maar nog veel bewuster dan ik destijds - nooit meer af. Intens geluk, het bestaat. Lap, nu heb ik weer tranen in mijn ogen.

De Koperen Kogel