18/06/18 Aansteller met kotskleurig vogelnest

(WK-bijdrage van 18 juni. Voor de rest van mijn dagelijkse bijdrages verwijs ik graag naar mijn Facebook-pagina.)

1) In mijn jonge jaren, toen den drank stilaan den duvel werd, heb ik me ooit eens gewaagd aan te veel Pisang Ambon met fruitsap. Veel te veel. Zo veel dat mijn hele maaginhoud - inclusief vooraf verorberde currywokschotel - zich aan mij openbaarde op de vloer. 

Dáár moest ik gisteravond aan denken toen ik het kapsel van Neymar aanschouwde.

Ik voelde me meteen weer onpasselijk worden. Al had dat misschien te maken met het feit dat hij 90 minuten lang alles belichaamde wat hetvoetbal naar de verdoemenis helpt: vedettenallures, kleinzerigheid en aanstellerij. Technisch begaafde voetballer, hoor, daar niet van. En ei zo na buffelde hij met zijn kotskleurige vogelnest de winning goal tegen het net. Maar hoe irritant was het geweest als zijn heldenrol dan alsnog die wondermooie goal van Coutinho had overschaduwd? Cristiano Ronaldo wordt soms verweten een gigantisch ego te hebben, maar hij struikelt er tenminste niet over.

2) Ik had gehoopt dat het WK écht zou losbarsten met een dartele prestatie van de topfavoriet, maar Zwitserland heeft bewezen dat de kanaries niet elke dag even goddelijk zijn. Dus ook te kloppen, zeker met de hulp van de Verrassend Afwezige Reglementbewaking.

3) Onvoorspelbaarheid is gelukkig nog steeds de onverwoestbare charme van voetbal. Dat hebben de Mexicanen met nog meer geloof in eigen kunnen bewezen in de vooravond. Elk WK opnieuw reken ik hen bij de outsiders, en ik heb zo’n donkergroen vermoeden dat ze die rol eens echt gaan waarmaken.

4) Een half jaar geleden, na de loting, schreef ik dat als Duitsland tweede werd in zijn poule, wij met opzet tweede konden worden in die van ons, om zo in de kwartfinales de Mannschaft of de Seleçao te ontlopen en bijvoorbeeld uit te komen tegen Mexico of Zwitserland. Maar na gisteren heb ik maar één devies meer: niet rekenen, spelen!

 

De Koperen Kogel