18/06/18 Soms loont het slechtgezind te zijn

Man, wat heb ik gesakkerd en gezucht. Het leek lange tijd alsof de Rode Duivels stuk voor stuk hervielen in hun oude, irritante kantjes, en dus herviel ik in mijn oude, geïrriteerde gezeur.

Net toen ik dacht: ‘Mertens - met zijn kapsel dat me doet denken aan die keer dat ik een overdosis Passoa met fruitsap niet kon binnenhouden - heeft alleen nog maar de schlemieligste schwalbe van het toernooi laten zien’, toverde hij een Napolitaans banaanschot uit zijn schoenen. (Zelden zo opgelucht geweest.)

Net toen ik dacht: ‘De Bruyne werkt (als enige) hard, maar geeft de ene ziekenhuisbal na de andere - zou hij weer last van heimwee hebben?’ schilderde hij buitenkantje voet een gemeten voorzet op Lukaku’s bol.

Net toen ik dacht: ‘Lukaku… Tja… Weer hetzelfde liedje’, buffelde hij er toch maar weer één binnen.

Net toen ik dacht: ‘Heeft Witsel al één verticale pass gegeven?’ zette hij (met de hulp van De Bruyne) een perfect uitgevoerde counter in gang.

Net toen ik dacht: ‘Hazard struikelt niet over zijn ego, maar toch iets te veel over zijn eigen benen’, gaf hij de perfecte laatste dieptepass van die perfect uitgevoerde counter.

En tot slot bewees Lukaku met een perfecte afwerking andermaal dat hij vooral de perfecte counterspits is. (Al moet gezegd dat ik, zelfs met een vrijgezellenweekend in de knoken, sneller loop dan die obese bizon Torres.)

Kortom: soms loont het om slechtgezind te zijn.

Toch heb ik me, op de goals na, te veel geërgerd. Ook aan dat hooghartige lachje van Carrasco na die eerste kans - ‘We scoren er straks wel nog zes.’ Een uur later had hij bijna de gelijkmaker op zijn overmatig gewaxte klak. Dan had ik het nog weleens willen zien…

Mission accomplished, zeker en vast. Maar het zal beter - lees: sneller en intenser - moeten tegen Tunesië en Engeland, die op dit eigenste moment allebei aan het gáán zijn. Al worden zij doorzeefd door muggenbeten als ze twee seconden stilstaan.

 

De Koperen Kogel