11/06/18 Hopen is de moedigste optie

Nou, dat was plezant. Voor het eerst sinds lang heb ik genoten. Wie aanvankelijk leek te worstelen met de bal, maakte dat vervolgens met minstens één erg geslaagde (en efficiënte) actie goed. (Wat een voorzet van Mertens, wat een afwerking van Lukaku!)

Met een 7 op 9 tegen Portugal, Egypte en Costa Rica - een potentiële poule op het WK - is er toch reden tot optimisme.

Aan al diegenen die nog meer azijn pissen dan ik en nu al hopen dat de Rode Duivels gaan floppen zodat ze 'Zietsewel' kunnen zeggen als dat effectief gebeurt (en als het West-Vlamingen zijn): flauw. 
Zelfs al blijkt Martinez een 'Wilmots bis' en zijn onze Rode Duivels niet zo sterk als ze zelf soms denken, kwartfinales is met deze selectie hoe dan ook een realistische ambitie. Alleen als ze er in de eerste ronde uit liggen is hoongelach op zijn plaats. Uitschakeling door Polen of Colombia in de achtste finales zou pijnlijk zijn, maar is op een slechte dag zomaar mogelijk.

Aan al diegenen die van de daken toeteren dat België wereldkampioen wordt en dat iedereen die daar niet in gelooft een azijnpisser is: flauw. 
Zelfs al blijkt Martinez een 'Van Gaal bis' en zijn onze Rode Duivels nog sterker dan ze zelf denken, kwartfinales is met deze selectie hoe dan ook een realistische ambitie. Alleen als ze de halve finales halen, is euforie op zijn plaats. Het WK winnen zou wonderbaarlijk zijn, maar is in een goede week (en als andere toplanden uitschuiven) zomaar mogelijk. 

Zelf schommel ik voortdurend tussen deze twee uitersten, om finaal toch te landen bij de meest risicovolle emotie: hoop. Ik vind dat moedig. Al zeg ik het zelf.

Nu nog mijn Panini vol krijgen tegen donderdag, en ik ben er helemaal klaar voor. (Iemand Han Kookyoung - 492 - op overschot toevallig?)

De Koperen Kogel