07/05/18 Er bestaat zoiets als te veel spanning

(Leesverwittiging: dit stuk is geschreven door een NIET-supporter van Club Brugge én Anderlecht. Graag gelezen? Dan mag u delen.)

Als er dit jaar geen Nobelprijs voor Literatuur wordt uitgedeeld, stel ik voor dat er één in het leven wordt geroepen voor Moed en Zelfopoffering. En dat die dan gaat naar deze Lawrence Visser.

Amper 28 jaar, en de topper der toppers moeten leiden, waarvan het belang - ik blijf erbij - ook nog eens kunstmatig is opgedreven door de fundamenteel oneerlijke play-offs. (Zijgedachte 1: Wat zouden we ervan zeggen als Greg Van Avermaet na een indrukwekkende solotocht door de Vlaamse Ardennen nog één minuut overhoudt aan de voet van de Paterberg, en plots een halve minuut voet aan de grond moet zetten om de achtervolgers ook nog eens kans te geven?)

Play-offs die, en dat vergeten we al te vaak, ook de druk op de scheidsrechters immens verhogen. En alsof dat nog niet genoeg is, legt men het lot van Visser ook nog eens in handen van refs die niet zo competent zijn als hij (anders zaten ze niet in dat oververhitte busje) en toch onder diezelfde druk staan - misschien zelfs onder nog grotere druk, sinds alle ophef van de laatste weken. 
(Zijgedachte 2: Zonder hoogtechnologische sensoren in elke graszode, de doelen, de ballen en alle lichaamsdelen van de voetballers - behalve de ballen misschien - blijft voetbal een sport vol situaties die voor gewone mensenogen voor interpretatie vatbaar zijn. Dus voer die VAR af. Want die verplaatst alleen het probleem. En dan kan het weer over voetbal gaan.)

Kortom, er bestaat ook zoiets als te veel spanning. De bond werkt dat in de hand door een niet-onfeilbaar systeem te hanteren in een competitieformule die alle betrokkenen - spelers, trainers, voorzitters, supporters, scheidsrechters - compleet opfokt. 

Zelden zag ik zoveel wanhoop als in de blik van Lawrence Visser nadat hij (overigens terecht) geen overtreding zag op Dennis en nog maar eens belaagd werd (foto). Als ik hem was, ik deed de bond een proces aan wegens psychologische marteling.

 

De Koperen Kogel