12/02/18 Panda's doen het in broek voor Kakkers

Ervaren levensbeschouwer maar nieuwbakken voorbeschouwer Klaas Delrue zei het vrijdag al in Kick-Off op Play Sports: ‘Het kan spoken in Mechelen.’ Hij kreeg bij zijn geboorte de optimistische genen van de familie mee, zoveel is duidelijk.

Ik nam me voor om door een even roze bril naar de wedstrijd tegen Eupen te kijken. Naast mij in de zetel: mijn drie zonen, die vooral dwepen met de Rode Duivels en clubs als Manchester City en Barça. Voor het Belgische voetbal lopen ze hoogstens lauw, laat staan dat ze de voorliefde van hun koperen vader voor de rode lantaarn kunnen begrijpen. Maar ze zagen wel het belang van deze kelderclash in en duimden uit sympathie voor de thuisploeg.

Toch zei mijn oudste, nog voor de eerste bal was getrapt: ‘Ze gaan verliezen.’ Pessimisme is ook erfelijk. Bij het zien van de opstelling kon ik hem geen ongelijk geven. Toen ik zo’n vijf jaar geleden viel voor deze ploeg, stond een hechte kliek vaste waarden op het veld die strijdlust koppelden aan automatismen. Nu is het elftal een samenraapsel geworden van oudgediende sub- en subsubtoppers (Coosemans, Cocalic, Rits, Matthys), vleesgeworden wisselvalligheden (Schoofs, Cobbaut, Bandé) en nieuwkomers (Mera, Bagayoko, Sylla, Tainmont). Afgaand op de samenvattingen die ik de laatste weken van Eupen had gezien, vreesde ik dat het KV Mechelen aan intrinsiek talent én saamhorigheid ontbrak om zich in eerste te handhaven.

Negentig minuten later was Malinwa uit de doden opgestaan. Een beetje zoals Wout Van Aert op het WK veldrijden vorige week, met dat verschil dat de prestatie van geel en rood zonder enige twijfel bevorderd werd door het eigen DNA: de supporters. Tot in onze woonkamer kon ik voelen hoe het legioen met name de wintertransfers aan het hart drukte en boven zichzelf deed uitstijgen. Het vergaf Bagayoko zelfs zijn Lukakuïaanse balcontroles, want de jongen deed zijn best. Luidkeels aangevuurd stormden de Kakkers naar voren, en zoals het een bedreigde diersoort betaamt, waren het de Panda’s die het in hun broek deden.

Trouwens… Panda’s? In de Oostkantons? Op 176 kilometer van Pairi Daiza? (Toegegeven, in de mijnen van de Borinage verwacht je ook eerder Kanaries dan Zebra’s, maar aan objectiviteit heb ik nu even lak.) Eupen is simpelweg geen ploeg. En zeker zaterdag niet. Van een zootje ongeregeld gesproken! Ik durf er één minuut loon van Kevin De Bruyne op te verwedden dat zelfs de meest autistische der voetbalquizzers over pakweg vijf jaar maar een handvol Eupenaars kan opnoemen. Loties? Paybernes? Lazare? Mulumba? Raspentino? Het soort Panini-stickers dat je omruilt nog voor je ze dubbel hebt.

Klaarkijkende Klaas had het dus bij het rechte eind. Het spookte weer Achter de Kazerne, en de goal van gouwe ouwe Pedersen - ooit vergeleken met Van Basten, maar dat kan ook met zijn blessuregevoeligheid te maken hebben - maakte de nostalgie naar betere tijden compleet.

Nu is het maar te hopen dat Malinwa geen Woutje doet en volgende week bevestigt op AA Gent. En daarna ook tegen Charleroi en Standard. Ik maak me echter weinig zorgen. Want, zo besloot mijn immer gelijk krijgende broer in Kick-Off: ’KV Mechelen speelt altijd beter tegen topclubs.’

De Koperen Kogel