06/11/17 Billy-kasten vol voetbalglorie

Zaterdagavond heeft KV Mechelen nog eens gewonnen. Dan toch een trainerseffect? In Gent, Oostende en München zullen ze dat niet tegenspreken, in Anderlecht kon Hein alleen nog maar winnen van staartploegen Malinwa en Eupen, en van Zulte Waregem, dat in een dipje zit.

Zaterdagavond heeft KV Mechelen nog eens gewonnen. Of had ik dat al gezegd? Ik hoopte uit die emotionele opkikker nog eens de nodige inspiratie te putten voor een stukje over de Belgische competitie, want wat was dat lang geleden, zeg. De goesting daartoe werd me de voorbije tijd ontnomen door mijn afkeer voor 1) de play-offs, die de reguliere competitie compleet devalueren, 2) het toch wel ruwe schouwspel dat in ons land te berde wordt gebracht, en 3) het typisch Belgische onvermogen om een deftig videorefsysteem op poten te zetten. De kans dat ik nog maar eens tot ‘zure zaag’ zou worden gebombardeerd, was te groot. Ik spoelde mijn mond met zeep en hield mijn typende handen thuis.

Maar gisteren zette ik nog eens met ouderwets optimisme de autoradio op om het begin van de topper tussen Anderlecht en Club Brugge live te volgen. Niemand kan muggen vakkundiger tot olifanten muteren dan een radiocommentator, Peter Vandenbempt voorop. Dankzij een overdosis inlevingsvermogen kan hij zelfs de slaapverwekkendste snertmatch boeiend doen klinken: enerzijds door bij elke halve kans zijn stem net niet te doen overslaan, anderzijds door het lamentabele spelniveau met evenveel vocale effecten aan te klagen.

Gisteren was het weer van dattum. Bij de kansen van Diaby en Poulain reed ik van het verschot ei zo na mijn auto, met voltallig gezin aan boord, de Kempense flora in. Tussendoor prees ik me, afgaand op Peters gemopper over ‘afval in het spel’, gelukkig dat ik de wedstrijd niet met eigen ogen moest aanschouwen. Heel rouwig was ik er dan ook niet om dat er thuis drie Billy-kasten lagen te wachten waarvan ik beloofd had ze vóór de maandag in elkaar te vijzen. Ik zou ’s avonds wel naar de samenvatting kijken.

 Enkele uren later stelde ik vast dat 1) de play-offs de reguliere competitie compleet devalueren. Zielloos en te slordig voor woorden worstelden beide titelkandidaten zich naar een scoreloos gelijkspel, waarna beide trainers gewag maakten van ‘een gemiste kans’ en daarbij zo overtuigend mogelijk probeerden te klinken. Want eigenlijk was Club blij niet te hebben verloren en nog steeds 9 (eigenlijk 4,5) punten voorsprong te hebben, en was Anderlecht blij niet te hebben verloren en nog steeds 9 (eigenlijk 4,5) achterstand te hebben.

Dat 2) het schouwspel dat in ons land te berde wordt gebracht toch wel ruw is. Ik stel voor dat alle ellebogen worden voorzien van een kliksysteem - die van IKEA zijn heel makkelijk te monteren - zodat de armen niet vanzelf open fladderen zodra spelers de lucht ingaan. Om echt eens als een oude zak te klinken: het is werkelijk schandalig hoe de zeden aan het verloederen zijn. En hoe voetbalgrage kinderen elke keer weer de indruk krijgen dat schofterig gedrag gewoon bij het spelletje hoort.

En 3) dat er sinds het invoeren van de videoref - of er nu één aanwezig was of niet - nóg meer wordt gepalaverd over scheidsrechterlijke beslissingen dan tevoren. Of hoe het systeem het doel nog verder voorbijschiet dan Lukasz Teodorczyk de voorbije weken.

Ik was weer eens te voortvarend. Mijn optimisme is afgevlagd - terecht, in dit geval. Dat het niveau alsmaar bedenkelijker wordt, is te wijten aan de totaal verknipte geldstromen op globaal niveau. Maar het Belgische voetbal doet wel heel hard zijn best om het laatste greintje zelfrespect onder de zoden te schoffelen. Weemoedig vul ik vandaag mijn Billy-kasten met boeken over lang vervlogen voetbalglorie.

De Koperen Kogel