04/09/17 Ligt het eigenlijk wel aan de coach?

Door onvoorziene omstandigheden slechts het laatste kwartier gezien van Griekenland-België. Maar nu ik zelf eens mijn waffel heb gehouden, valt me pas op hoe hard er online 'gezaagd' is over het spelpeil én de tactiek van Roberto Martinez - 'een tweede Wilmots', luidt het.

Hoewel deze kwalificatiegroep een lachertje was, ga ik voor één keer niet mee in de negativiteit. U leest het goed.

Ik denk bijvoorbeeld niet dat de spelers zich even hard ergeren aan Martinez als aan Wilmots indertijd. Ze zijn wellicht niet doof voor Martinez' rond-de-pot-draaierij en vasthoudende vaagheid, maar ze doen volgens mij meer hun eigen ding dan onder zijn met dictatoriale neigingen gezegende voorganger.

Dé hamvraag met het oog op hun slaagkansen op een groot toernooi blijft daarom, volgens mij: zijn deze spelers van wereldklasse (tactisch) intelligent genoeg om hun eigen ding te doen? 

Toen België vice-Europees kampioen werd in 1980, vierde op het WK in 1986 en pseudo-wereldkampioen in 1990 (ware het niet van David Rotkop Platt), was Guy Thys bondscoach. Was hij zo'n tactische kraan? Of beschikte hij over een spelersgroep die technisch misschien minder begiftigd was dan de huidige, maar op het veld aanvoelde wat moest gebeuren, zowel offensief als defensief? Thys zag vooral dat het goed was, trok aan zijn sigaar en liet de spelers weten in welk hok de Jupiler-blikjes verstopt zaten.

Als er één ding is wat Martinez zeker níét zal doen, is het dat laatste. Voor de rest krijgt hij nog even krediet. Tot we (geen) wereldkampioen worden.

De Koperen Kogel