23/04/17 Een hekel aan suprematie

Gezeten aan de rand van een speeltuintje, vakkundig geterroriseerd door mijn drie Daltons, besefte ik plots dat de finale van Luik-Bastenaken-Luik aan de gang was. Een koers waar ik al jaren niet meer voor thuisblijf, ook vandaag niet. Maar toen ik tot mijn grote verbazing vaststelde dat de livestream van Sporza feilloos werkte te midden van de Kempische bossen, was ik daar niet rouwig om.

Terwijl enkele eekhoorns, bij het horen van een hen onbekend betweterig stemgeluid, hogere oorden opzochten, duimde ik tegen beter weten in voor Tim Wellens. Ik hoopte op getwijfel achter hem, op een onverhoopte zege en op een exponentiële groei in de verkoopcijfers van 'De weg naar de wielerdroom', waarin Tim uitlegt hoe zijn bezetenheid en discipline hem gestaag en gezond hebben doen evolueren van kleine en frêle nieuweling tot een van de meest getalenteerde (en stijlrijke) Belgen in het peloton. 

Helaas, uiteindelijk draaide deze Doyenne - zoals wel vaker - uit op een voorspelbare slotkilometer. Vlak voor de laatste bocht, toen Valverde's kopje opdook achter de zwoegende Dan Martin, wist ik genoeg en konden de laatste hectometers me chorizo wezen (of serrano, u mag kiezen). En op datzelfde moment, alsof de wielergoden mijn gedachten konden lezen, liet de livestream het afweten.

Inderdaad, ik heb de laatste rechte lijn gemist. En dus niks gemist wat ik op voorhand nog niet (bijna zeker) wist. Toen ik opnieuw beeld en klank had, werden de intelligentie, de ervaring en het talent van de Spanjaard geroemd. Allemaal terecht. Maar ik besefte dat ik gedoemd was om sluiks reclame te maken in mijn nabeschouwing. En dat ik eigenlijk een hartgrondige hekel heb aan suprematie. 

Desalniettemin: goed geprobeerd, Tim.

De Koperen Kogel