20/04/17 Wisselende Weiler, Roestende Raes

'6-0 wordt het.' 

Dat zei ik tegen mijn zonen toen Anderlecht aan zijn mission impossible begon op Old Trafford. (De kans is reëel dat zij het gevoel voor nuance van hun pa zullen erven.)

Bleek nog maar eens dat ik eigenlijk geen kl***n van voetbal ken. Paars-wit voetbalde zowaar een uur lang aardig mee (met een zwak Man U weliswaar) en ik waande me weer het Rosse Rakkertje dat genoot van die zeldzame doch gelukzalige Europese avonden van weleer, toen de Belgische ploegen nog mochten dromen van halve finales in Europacup I, II of III.

Twee heerschappen hebben de pret helaas gedeeltelijk bedorven.

1) René Weiler, door met het oog op de topper tegen Club zowat de meest suïcidale wissels uit de geschiedenis van het voetbal door te voeren. Op zich kan ik de motieven van de coach wel begrijpen, maar een potentieel historische avond werd de neutrale voetballiefhebber wel door de neus geboord. 

Zelden zag ik de mauves zoveel Sweat vergieten met het oog op Glory, en het fraaie spel duikelde een naam als Per Frimann op uit mijn achterste hersenkwabben. Tot Stanciu, Bruno en in mindere mate de geïsoleerde Thelin het schoolvoorbeeld van een minderwaarde boden. (Ja, dat woord bestaat.) Van toen af was het wachten op het nekschot of hopen op penalty's. 

Toen de nederlaag een feit was, zongen de meegereisde fans  om God weet welke reden 'Shame on you'. Als ik een reden moet bedenken, dan heet die 'you' René Weiler. Maar mij kan het natuurlijk aan mijn rosse reet roesten of Anderlecht dan wel Club of Gent kampioen wordt.

2) Frank Raes. Ik val de man niet graag openlijk aan, omdat hij na Rik De Saedeleer toch de stem is die ik associeer met de helft van mijn herinneringen. Waarvoor oprechte dank, trouwens. Dus was ik er aanvankelijk niet eens rouwig om dat hij de soundtrack leverde bij deze nostalgische avond.

Helaas, de heer Luyten bevestigde vanavond wat trouwe voetbalfans al langer hebben begrepen: zijn commentaar is al een tijdje pijnlijker dan de kuiten van Acheampong na 80 minuten voetbal. Tijdens de wedstrijd heb ik al wat uitschuivers opgesomd, nadien kraamde hij nog uit dat Fellaini (die in 2008 naar Everton vertrok) Kara (die in 2013 in Genk aankwam) nog kende van in België...

Met alle respect en dankbaarheid voor zijn staat van dienst, maar als er vanavond één wissel was die zich opdrong, dan toch die van de man achter de microfoon.

Na 120 minuten (of waren het er 115?) eindigde de wedstrijd toch een beetje zoals ik hem voorspeld had: met een nederlaag van paars-wit. Ken ik blijkbaar toch nog iets van voetbal.

De Koperen Kogel