09/04/17 Eresaluut bij gebrek aan ererondje

Naar de koers kijken, is zo vele malen opwindender als je met elke vezel van je lijf voor één renner supportert. Zoals vandaag. Want ietwat tegen mijn natuur in ben ik nog eens als vanouds opgegaan in een opgeklopte hype. Geen zin in cynisme dus op deze zonnige dag (die me overigens met een zonneslag heeft opgezadeld. De Kale Kogel is slechts een kwestie van tijd, helaas).

Vorig jaar, toen Boonen een unieke kans op een vijfde zege vakkundig om zeep hielp, heb ik mijn dubbele gevoelens bij de Kempische Kasseivreter - en bij uitbreiding bij de hele Belgische hypocrisie als het om koers gaat - al geuit, tot ergernis van velen. En ik blijf er tot op vandaag bij dat die zege van Hayman ons allemaal veel langer zal bijblijven dan als Tommeke die dag een van zijn vijf overwinningen op de Vélodrome had gepakt. (De Australiër eindigde vandaag trouwens weer voor Boonen, een papcoureur is hij dus geenszins.)

Maar vandaag moest en zou Hij winnen. ‘Hij moet juist niks’, las ik ergens. Maar de druk op zijn schouders kwam dit keer zeker niet alleen van de media. Boonen heeft er zelf nooit een geheim van gemaakt dat hij bleef koersen voor deze éne dag. Dus hij kon eigenlijk alleen verliezen. En de druk werd er niet minder op door in de voorgaande klassiekers slechts een bijrol te vertolken.

Enige uitzondering: die pech op de Taaienberg vorige week. Stel je voor dat dat niet gebeurd was, stel dat Boonen op de Kwaremont het trio Sagan/Naesen/Van Avermaet had kunnen volgen, stel dat die niet gevallen waren en Gilbert bij de lurven hadden gevat… Wie weet had hij dan alleen recordhouder kunnen worden in de Ronde…

Of niet. Misschien hebben we vandaag met z’n allen moeten vaststellen dat Boonen toch net dat tikkeltje tekortkomt tegen de huidige tenoren. Ja, er was de vele pech bij Quick-Step. Ja, Stybar reed voorin en zette Boonen wat klem. Ja, Degenkolb zoog vandaag wieltjes (en is vandaag in mijn achting gedaald). Maar ondanks die paar heel hoopgevende snokken vlak vóór de finale, heeft Boonen nu zelf ootmoedig toegegeven dat hij zich vandaag nooit echt goed heeft gevoeld.

Kijk, los van zijn palmares is dát de reden waarom ik hem vandaag die zege zo hard gunde: die eeuwige, met kwinkslagen doorspekte eerlijkheid. Ik ben allerminst een heldenvereerder, maar met Boonen heb ik altijd soort klik gehad. Misschien omdat hij ondanks zijn gedrevenheid zijn sport zo kan relativeren. En nog meer: zichzelf. ‘De ererondjes zijn voor de renners die het verdiend hebben vandaag’, zei hij nog. Toeme toch, ik ga hem missen.

De Koperen Kogel