26/03/17 Dilemma van een doemdenker

Voor doemdenkers zoals ik, wier glas altijd halfleeg is, zijn het gouden tijden. De wereld is immers goed op weg om zichzelf om zeep te helpen, daar zijn de meeste aardse stervelingen het intussen over eens. Maar wat de Rode Duivels betreft, ligt er een verwarrende periode achter mij. Meermaals vreesde ik dat onze nationale trots zich zou verslikken in 'haalbare' tegenstanders als Schotland, Algerije, Zuid-Korea, VS, Bosnië, Israël, Cyprus, Ierland, Zweden, Hongarije, zelfs Andorra. (Gibraltar niet, er zijn grenzen aan pessimisme.) Maar zowel onder Wilmots als onder Martinez volbrachten de Duivels steevast hun taak - alleen traditionele toplanden (én Wales) zetten ons met de voetjes op de grond.

Tot gisteravond. 89 minuten lang overheerste een cynisch, bitterzoet gevoel van genoegdoening mijn gedachten. "Zie je wel, hoogmoed komt voor de val." Zielig, eigenlijk. In mijn hoofd schreef ik al bijtende zinnen als:

1) Wie de beste spits van de wereld wil worden, doet er goed aan niet voortdurend buitenspel te lopen (en dus niet te moeten sakkeren op zijn ploegmaats dat dat hún schuld is.)

2) Wie een hoekschop maar tien centimeter van de grond krijgt, creëert doorgaans weinig doelgevaar.

3) 80 meter aan een stuk snel met een bal aan de voet een horde Griekse honden afschudden, is knap. Een goede pass afleveren, is knapper.

4) Wie Fellaini verkiest boven Dembélé, is geen haar (nu ja, haar) beter dan zijn voorganger.

5) Als Mertens vertrouwen krijgt, acteert hij ergerlijk. Vind ik.

6) Supporters die hun voetbalgeschiedenis kennen, zouden moeten weten dat Griekenland het laatste land is dat je moet onderschatten.

Maar toen bewees Lukaku nog maar eens waarom hij voor mij (en wellicht voor velen) de verpersoonlijking van een haat-liefdeverhouding is. En maakte de doemdenkerij terstond plaats voor relativering - mijn voornemen voor 2017 lijkt zich zowaar te verwezenlijken!

Akkoord, 1-1 tegen Griekenland is geen topresultaat, maar zonder De Bruyne en Hazard (en Meunier en Kompany) een punt pakken tegen een snode opponent als Griekenland, is geen drama of tragedie. Hoogstens een kleine wake-upcall. Kan nooit kwaad. Er is nog geen man overboord, de ooit zo wanhopige zinsnede 'Mathematisch kan het nog' is nog niet aan de orde.

De Koperen Kogel