06/02/17 The Lion King?
Allez, Hugo Broos heeft de Leeuwen weer Ontembaar gemaakt. Het weze hem gegund, maar om nu van de daken te schreeuwen dat de man dringend nog eens een kans moet krijgen in België, zoals her en der gebeurt... Daarbij wordt geschermd met zijn palmares, met onder meer twee titels bij Club Brugge en één bij Anderlecht. En o ja, vicekampioen bij Racing Genk.
 
Ik heb eens wat speurwerk ondernomen.
 
Sinds 1980 is het moeilijker om als coach van Anderlecht géén kampioen te worden dan wel. Ivic, Van Himst, Haan, De Mos, Boskamp (3x), Anthuenis (2x en wél kampioen met Genk), Vercauteren (2x en wél kampioen met Genk), Jacobs (2x), Van den Brom en zelfs Hasi mochten een titel vieren met paars-wit.
 
Alleen Leekens, Vandereycken, Neumann en Peruzovic (die op kop stond op het moment van zijn ontslag) faalden in die periode van maar liefst 35 jaar. En het duo Goethals/Lippens begin jaren 90, al won Raymond toen wel de Beker en had hij in de jaren 70 drie Europacupfinales bereikt met paars-wit. (Met Broos telkens als basisspeler trouwens, dus als speler wil ik zijn waarde hier niet relativeren.)
 
Bij Club Brugge erfde Broos van Houwaart en Leekens, die allebei kampioen werden met Club, een team met indrukwekkende persoonlijkheden op het veld: Verlinden, Van der Elst, Staelens, Verheyen. Om van buitenlandse vedetten als Booy, Amokachi, Eijkelkamp, Stanic, Spehar en Okon nog te zwijgen. Met dat soort materiaal mag je in zes jaar tijd wel twee keer kampioen en twee keer bekerwinnaar worden.
 
Een jaar na Broos' vertrek werd Gerets (die zowaar met het kleine Lierse net de titel had gepakt, da’s pas straffe kost) meteen kampioen. En niet veel later veroverde Sollied - zonder Staelens en Van der Elst - ook twee titels en twee bekers, in vijf jaar tijd.
 
Ik wil niet te veel als Jan Mulder klinken, maar laten we de waarde van trainers niet overdrijven. En al helemaal niet in de goeie niet eens zo ouwe tijd, toen het vaak de geroutineerde spelers waren (en soms de tactisch meer onderlegde hulptrainers, in steun van ‘de bekende ex-speler’) die de opstelling bepaalden.
 
Dat Broos met een veredeld B-elftal de Africa Cup wint, is in dat opzicht misschien wel de opmerkelijkste prestatie in zijn loopbaan. Maar met het lagere niveau van het huidige spelersmateriaal op de Belgische velden, ligt de tactische lat voor trainers (helaas) steeds hoger. Ik betwijfel of Broos daar op zijn leeftijd nog over kan springen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De Koperen Kogel