03/01/17 Wazige Witsel en het halfvolle glas

Laat me het nieuwe jaar beginnen met een ontboezeming. Het heeft niet veel gescheeld of De Koperen Kogel had 2017 niet gehaald. Na een tegenvallend EK, als supporter én als voetballiefhebber, was er zo weinig om mijn voetbalhart aan op te warmen dat een existentiële crisis me weghield van mijn klavier. De relativering doofde de passie, het overaanbod bluste de goesting om negentig minuten voor de buis te zitten.

Daarom moest 2017 het jaar worden van het halfvolle glas. 
In plaats van me te ergeren aan de overwinning van tactiek op onvoorspelbaarheid, zou ik voor ogen houden dat het robotvoetbal van de huidige topploegen wel degelijk een technische beheersing vereist waar de grootheden uit het zwart-witte era nog een puntje aan kunnen zuigen.

In plaats van te betreuren dat het poulesysteem het ouderwetse op-het-puntje-van-de-stoel-gevoel van de Europese avonden ondermijnt, zou ik nog slechts naar de laatste minuten van de laatste groepsmatch kijken, in de hoop een goal zoals die van AA Gent-spits Coulibaly live te beleven.

In plaats van te vechten tegen de windmolens genaamd ‘play-offs’ vanwege de devaluatie van de reguliere competitie - Club Brugge staat op kop met ocharme 43 op 63! - zou ik de nivellering in eerste klasse net toejuichen, omdat uitgerekend het zwakste KV Mechelen dat ik in jaren zag daardoor uitzicht heeft op de top 6.

Allemaal goede voornemens, maar gisteren werden ze ei zo na gekelderd door Wazige Witsel. Net toen ik het laatste grammetje naïviteit uit mijn darmen aan het persen was om dan toch maar het dogma van het Grote Geld te aanvaarden, las ik hoeveel Zijne Lateraliteit per seconde zou verdienen en werd ik een laatste stuiptrekking van opstandigheid gewaar. 
Witsel stond, mede door zijn speelstijl, al symbool voor de stilstand van de Rode Duivels. Nu is hij voor mij ook hét Belgische gezicht geworden van het failliet van het voetbal.

Het Nieuwsblad, vermaard voor zijn diepgravende journalistiek en duiding, liet enkele economen en een moraalfilosoof aan het woord over het Chinese monstercontract. Hun conclusie: “Hoe zou je zelf zijn?”

Toegegeven, ik had het bod ook aangenomen. Maar ik heb de voorbije drie jaar geen vijf miljoen euro (per jaar) aan de kant kunnen zetten. Dat hij aan de toekomst van zijn gezin moet denken, klinkt dan ook even hol als de blik in zijn ogen. Wat een belediging voor Laurent Ciman, trouwens, die het familiale argument met iets meer geloofwaardigheid aanvoerde. “En wat als Axel morgen zijn kruisbanden scheurt?” haalde zijn manager nog aan. De naam ‘Wasilewski’ kwam in me op. Die werd vorig jaar nog kampioen van Engeland.

Maar goed, mijn voornemen indachtig slikte ik mijn gal in en  vond ik een positieve kant aan dit verhaal: het vooruitzicht van Mousa Dembélé in de basis bij de Rode Duivels!

De Koperen Kogel