26/09/16 Faites vos jeux. Maar alleen op het veld.

‘En dat zonder Olivier Deschacht op het veld!’

De verleiding was enorm om na Anderlecht-Westerlo in die bewoordingen mijn leedvermaak te formuleren, zowel over de afgang van paars-wit als over de gokaffaire waarin Ollie is opgedoken. Maar ten eerste vond ik het een te makkelijke voorzet om binnen te koppen - veel makkelijker dan de door Michaël Heylen binnengebuffelde. En ten tweede ben ik niet zo snel geneigd om Olivier Deschacht door de mangel te halen. Althans niet zo snel als de doorsnee niet-Anderlecht-supporter.

Ja, Deschacht heeft soms ‘manierkes’ en kan nogal verongelijkt reageren als hij na een onschuldig schouderduwtje tegen de korst is gegaan. En nee, Deschacht is niet het soort speler dat voor de bubbels in de Brusselse champagne zorgt. Maar in plaats van verguizing - dit is geen West-Vlaamse tikfout - oogst hij bij mij vooral bewondering.

Omdat hij nooit te beroerd is om zijn eigen prestatie en die van zijn team vrij welbespraakt op de korrel te nemen. Omdat hij in een era waarin voetbalclubs slecht afgesloten duiventillen zijn, trouw blijft aan zijn club. Omdat hij ondanks alle kritiek en pech een hele mand vooral linksvoetige verdedigende duiven heeft gekortwiekt - onder meer Ehret, Safari, N’Sakala en ‘de jongsten van Lukaku’s’.

Net daarom vind ik het moeilijk te geloven dat clubicoon Ollie zelf gegokt zou hebben op wedstrijden van Anderlecht. Zou hij werkelijk zo dom zijn? Ik wed… van niet. Maar hij zou zelf wel hebben toegegeven dat zijn broer met zijn account geld heeft ingezet op wedstrijden van de reserven en dat hij hem inside information heeft bezorgd over de opstellingen. Ook bijzonder dom, als je het mij vraagt. Oliedom.

Toen tien jaar geleden bleek dat er in Chinese kantoortjes massaal werd gegokt op wedstrijden van godbetert Lierse en La Louvière, was ik gedegouteerd. Net als iedereen, dacht ik. Maar die verontwaardiging bleek van korte duur. Goksites voor sportweddenschappen schoten ook in onze contreien als paddenstoelen uit de grond. (Check trouwens de advertentie naast het artikel over Ollie: 'Is hij schuldig of niet? Wed nu!')

De bewuste websites sponsoren voetbal- en wielerploegen en strikken ex-Rode Duivels als Geert De Vlieger en  Zijne Onkreukbaarheid Jan Ceulemans - shame on them! - om er reclame voor te maken. Een stichtend voorbeeld voor de duizenden jonge gasten die hun zakgeld verbrassen door uitslagen te voorspellen van ploegen in Kirgizië waar ze zelfs nog nooit van gehoord hebben. (Bron: mijn vrouw, leerkracht in de derde graad secundair onderwijs en mijn belangrijkste vinger aan de pols wat de jeugd van tegenwoordig betreft.)

De wat mij betreft meest relevante vraag, luidt echter: waarom hebben atleten - en voetballers in het bijzonder - überhaupt een account voor een gokwebsite nodig? Kunnen ze hun niet zo zuur verdiende centen niet beter beleggen in vastgoed? Beseffen ze niet dat alles wat ook maar van ver naar gokken ruikt, in hun gezicht kan ontploffen? Dat ze een mechanisme van verleiding in gang zetten waarmee ze vroeg of laat hun club en vooral hun supporters in de maling kunnen nemen?

Vandaar deze smeekbede aan de bevoegde instanties: screen alle profvoetballers - en zeker die van Anderlecht die gisteren wél op het veld stonden - en schrap hun gokaccounts. En weten ze met hun spilzucht geen blijf, organiseer dan desnoods FIFA-gamingtoernooien waaraan ze tussen de echte wedstrijden door zelf mogen deelnemen én waarop ze naar hartenlust hun eigen geld mogen inzetten. Ik zet mijn schamele fortuin alvast in op Romelu Lukaku.

De Koperen Kogel