15/09/16 Pief, poef, paf, en jij bent af!

Ik denk dat ik namens u allen spreek wanneer ik opgelucht ben dat Wielemie voor één keer niet alle paralympische aandacht naar zich toe zuigt. Die ‘eer’ is dit keer weggelegd voor ene Florian Van Acker, een tafeltennisser met autisme en een verstandelijke beperking. Met zijn ontwapenende hart-op-de-tong-interviews veroverde hij in één week tijd alle harten, ook dat van mij.  

En toch wrong er iets. Al na één interview voelde ik aan mijn theewater dat het klassieke scenario zich zou ontrollen: de media, niet het minst de sociale, zouden zich massaal op dit aaibare fenomeen storten en na enkele dagen zou ik al moegepoeft zijn. 

En ja hoor, de nobele aandacht van de openbare omroep voor de Paralympics werd gekaapt door een dagelijkse onemanshow van die jongen met het grappige stopwoord. Zelfs zijn sportieve prestatie - een gouden medaille! - werd overschaduwd door het gehengel en gehunker naar die vier letters. Om nog te zwijgen van de prestaties van Laurens Devos, Peter Genyn, Michèle George… 

Vraag vandaag - amper twee dagen later - aan Jan met de Pet of hij weet wie Florian Van Acker is, en de kans is groot dat die de schouders ophaalt. Vraag diezelfde mens wat ‘poef’ hem zegt, en je krijgt geheid te horen: “Ach ja, die jongen van de Paralympics.” Een mens herleid tot één woord. Ik krijg daar een beetje jeuk van. (En ik bid in stilte dat vandaag of morgen geen inderhaast gebricoleerd Poef-hitje viraal gaat.)

Natuurlijk gun ik Florian zijn Five Days of Fame. Maar ik hoop dat hij gewapend is tegen vergankelijkheid en vergetelheid. (G Goran? Pret en Roapn? Iemand?) Zeker wanneer Koning Voetbal weer met de aandacht gaat lopen…

Dan denk ik: “Dát zou de media sieren: de ware sportieve spirit (én resultaten) van de paralympiërs benadrukken en vergelijken met de lamlendige wanvertoning van  sommige zelfverklaarde voetbalvedetten.” José Izquierdo wil zo graag hogerop, maar wrong gisteravond twee open schietkansen de nek om, waarvan één wel op sublieme wijze zelf afgedwongen. 

Maar veel erger nog waren de defensieve cadeautjes die Club uitdeelde. (Ik volgde Michel Preud’homme - van autisten gesproken! - trouwens in zijn analyse achteraf dat Leicester zélf amper iets gecreëerd had.)

Butelle grabbelt en Vanaken kopt de inworp door voor de gapende doelmond: PIEF!

Denswil legt de bal breed en verplicht Simons tot een bij voorbaat verloren sprintduel tegen Vardy. Vrije trap Mahrez: POEF!

De Bock stuurt eigenvoetig Vardy diep en noopt Butelle tot een noodremtackle. Penalty: PAF!

De Koperen Kogel