09/05/16 "Frankly, my dierbaar België, I don't give a damn"

Het al bij al weinig verrassende nieuws dat Kompany niet meekan naar het EK, bracht Tom Coninx en zijn redactie op het briljante idee om in allerijl Jan Boskamp naar de studio te halen voor zijn hoogst unieke kijk op de zaak. De man moet tenslotte zijn centen zuur verdienen. Maar zelfs nadat de Gladjanus en de Wauwelaar die zaak vanuit tal van originele perspectieven hadden belicht, bleek de conclusie dezelfde: Kompany gaat écht niet mee naar het EK. Écht niet dus.

Dat scheen een big deal te zijn, maar persoonlijk dacht ik na die pakweg zeven minuten uiterst duidende televisie nog steeds hetzelfde: "Frankly, my dierbaar België, I don't give a damn." Een gedachte waar ik me even, heel even, schuldig over voelde, want het is natuurlijk erg voor die jongen (al comet hij zeker nog eens back, heeft hij via sociale media al laten weten - oef!).

Maar ik betrapte mezelf erop dat het forfait van de fragiele filantroop geen enkele invloed had op mijn gevoelens omtrent de slaagkansen van onze Rode Duivels in Frankrijk. Ten eerste, omdat die gevoelens zich sowieso al een tijdje situeren tussen ‘behoorlijk pessimistisch uit zelfbescherming’ en ‘licht pessimistisch uit realisme’. Voordeel van die laakbare en misschien wel typisch Belgische ingesteldheid: dan kan het uiteindelijk alleen maar meevallen. Met of zonder Captain K.

Ten tweede omdat ik weiger te geloven dat het resultaat van onze Rode Duivels afhangt van één man, een centrale verdediger dan nog. Kompany is Maradona, Zidane of Messi niet, die hun land eigenvoetig naar een WK-finale hebben geloodst. 

Ten derde: het zou oneerlijk zijn om alleen stil te staan bij Kompany’s fouten (dom balverlies tegen Argentinië, Wondolowski totaal uit het oog verliezen, en tal van voorbeelden van overmoed/hoogmoed?). Het lot van een verdediger is helaas dat succesvolle ingrepen als te vanzelfsprekend worden beschouwd. Maar één ding weet ik zeker: ik zal tijdens het EK minder mijn hart vasthouden dan tijdens zijn 72 interlands. Als ik franjes en profileringsdrang wil, dan reken ik daarvoor op de voorste twee linies. Wie weet ontploft plaatsvervangend aanvoerder Hazard wel in ‘zijn’ Frankrijk. 

Ten vierde: we hebben ons quasi geplaatst met een defensie zonder Kompany. En als de achterste linie desondanks nog niet genoeg vertrouwen inboezemt, is dat misschien het sein om eens volle bak vooruit te voetballen. En Dembélé bijvoorbeeld nog eens de kans geven die hij verdient.

Ten vijfde: ik heb Kompany - zoals hij zich naast het veld profileert - niet zo hoog zitten. Ik geloof namelijk niet in perfectie. Perfectie vind ik akelig. En dus doen zijn orakelende interviews, zijn zelfbewuste tred, zijn onvermoeibare optimisme me ongemakkelijk in mijn zetel schuiven. 

“Ik zit in zak en as. Laat me enkele dagen met rust.” Dát had ik geloofd. En geliket of geretweet. Barstjes in pantser! Vermenselijking! Maar nee, hij mag dan wel fysiek kraken, mentaal blijft hij onkreukbaar. Bewondering bij velen, lichte irritatie, bijna medelijden bij mij. Omdat hij zo nodig weer een voorbeeld moet zijn en moet beantwoorden aan wat de mensheid van hem verwacht. 

Misschien moet hij eens ophouden met al die verantwoordelijkheid te torsen. Kwestie van zijn broze lijf niet te overbelasten.

De Koperen Kogel