17/06/15 Gelukkige verjaardag, Eddy!

Meer hoeft dat voor mij niet te zijn: kort, krachtig en welgemeend. En op de valreep (23u11), waarvoor mijn excuses. 

Akkoord, het gaat om de wielrenner - en misschien zelfs de sporter - met het meest indrukwekkende palmares dat ooit bij elkaar werd gestoempt. Ik hoef het niet samen te vatten, elke rechtgeaarde sportliefhebber wordt immers verondersteld ’s mans strafste toeren uit het hoofd te kennen. Tenminste, dat gevoel wordt je haast opgedrongen als je dezer dagen de media wat volgt. Toen mijn zoon van 9 me daarnet vertelde dat hij morgen een toets had, vreesde ik zelfs even dat hij van zijn juf de bewuste erelijst uit het hoofd moest leren. Maar voor een schooltje in het Keizerrijk Herentals zou dat van het goede te veel zijn.

En akkoord, een mens wordt maar één keer 70. 

Maar deze mens is ook al 50, 60 en 65 geworden. En elke keer opnieuw slaan de geschreven en de gesproken pers ons om de oren met lyrische lofzangen van toenmalige en hedendaagse journalisten, wier hoofd net niet de vorm aanneemt van het Heilige Rectum waar ze zich met graagte in begeven, met retrospectieven, boeken en fotoreportages over zijn 37 overwinningen in Milaan-Sanremo en andere heldendaden, en met de obligate mijmeringen van oude concurrenten en ploegmaats, die hem niet bijster verrassend ‘de allerbeste aller tijden’ noemen. Het enige zout in al die opgewarmde kost wordt geleverd door Roger De Vlaeminck, die zich bij deze gelegenheden tenminste eens bescheiden opstelt. (Al was hij wel een goede tweede, laat daar geen misverstand over bestaan.)

Ik vraag me oprecht af wat de media nog uit hun duim zullen zuigen als de man 75, 80 of 100 wordt - het weze hem trouwens van harte gegund. Ik heb alvast een suggestie.

Misschien kunnen ze zich voor één keer afvragen hoe het in godsnaam mogelijk was dat één en dezelfde renner een decennium lang de hele wielerkalender domineerde van de Via Roma tot Lombardije, van kasseien tot Alpencols, en met tussendoor nog een werelduurrecord - een prestatie die hij blijkbaar écht wel heel lastig vond, stel je voor.

Niet dat ik het ontegensprekelijke talent, de ongebreidelde trainingsarbeid en het alom geroemde perfectionisme van deze opperkampioen in twijfel wil trekken. En hij is - euh - misschien - euh - geen man - euh - van grote - euh - woorden, zijn eeuwige minzaamheid strekt hem eveneens tot eer. 

Maar eerlijk is eerlijk: mocht vandaag een renner met even veel machtsvertoon de verzamelde tegenstand belachelijk maken, de vraagtekens zouden in het rond vliegen als lege drinkbussen. 

(Tenzij het opnieuw een Belg was, natuurlijk, dan zouden de vaderlandse commentatoren wellicht weer gezamenlijk van krommenaas gebaren. Net zoals dat ene incidentje in de Giro van 1969 bijna een halve eeuw later nog steeds bedekt wordt met de mantel der liefde en een selectieve afkeer voor oude koeien in grachten.)

Daarom dit oprechte verzoek: kan er met terugwerkende kracht een DNA-analyse gebeuren? Of een wetenschappelijke simulatie van zijn omwentelingen, hartslag, wattage, voedingsgewoonten… Dan kunnen we voor eens en voor altijd en in alle objectiviteit vaststellen dat hij waarlijk een wonder der natuur was/is. 

En als we dan toch bezig zijn, kunnen we hem bij wijze van ultieme afgoderij misschien klonen, zodat we eindelijk nog eens een Belgische Tourwinnaar krijgen. 

Ja, dat zou nog eens een stunt zijn! 

Afspraak over vijf jaar?

De Koperen Kogel