23/04/15 Catch en commedia dell' arte

Een voetbalfanaat is subjectief. Niets aan te doen.

Vorige zaterdag floot de amper 30-jarige Erik Lambrechts een al bij al aardige partij in de hel van Malinwa. Als net iets minder rabiate diehardsupporter vond ik hem bij momenten zelfs neigen naar thuisfluiterij. Toch vonden zo’n 9000 kelen het nodig om hem na één discutabele doch totaal onschadelijke beslissing als 'Amateur!’ te bestempelen. Omdat ik een dag eerder de online-petitie had getekend van een jeugdtrainer die opriep tot respect voor de scheidsrechters (en omdat ik me licht euforisch voelde), hield ik me in. Wat me ook hielp relativeren, was die ene zin die erachteraan werd gebruld door een supporter in mijn buurt: 'In Planckendael aten z’u op!’

De clash tussen Real en Atletico gisteravond was ook de ideale voedingsbodem voor ongeremde subjectiviteit. Niet gehinderd door enige journalistieke neutraliteit richtte de onevenaarbare presentator van Sportweekend zijn twitterpijlen op de tegenstander van Real Madrid. Samen met de al even vooringenomen NOS-commentator ergerde hij zich mateloos aan het viriele spel van Atletico. 

Terecht, moet ik toegeven. Omdat Antoine Griezmann het te druk had met het imiteren van een grote geelkuifkaketoe, rekende Atletico enkel en alleen op fysieke intimidatie om de aartsrivaal eronder te krijgen. Mijn eigen allergrootste irritatie over het hedendaagse voetbal stak opnieuw de kop op en brengt me tot de volgende smeekbede:

'Heren voetballers, als jullie de bal kwijtspelen - door een onrealistische dribbel of omdat de bal te ver van je voet is gesprongen - leg je daar dan bij neer. Balverlies hoort bij voetbal zoals demarrages bij wielrennen. Ooit al geweten dat een coureur zijn collega een dubbele beenbreuk stampt omdat hij hem niet heeft kunnen volgen? Gelieve dus eindelijk te stoppen met die ontelbare kleingeestige en onbesuisde tackles. Dank.’ 

Ik had het echter over subjectiviteit. Welnu, ik heb een nogal viscerale afkeer van Real Madrid. Hoe dat komt? 'Visceraal’ komt van het Latijn en betekent letterlijk 'de ingewanden betreffend’: buikgevoel, dus. Ik zou kunnen uitweiden over Cristiano Ronaldo, maar naar verluidt is dat in de kleedkamer een sympathieke peer, dus wie ben ik om die man te veroordelen? Dat hij zelfs op zelfverheerlijkende wijze juicht wanneer hij een assist geeft (en dus eens niet zelf heeft gescoord), neem ik er dan wel bij. (Wat een eikel. Voilà, het is er toch uit.) En dan is er nog psychopaat Pepe, die niet had misstaan in de knokploegen van dictator (en Real-fan) Franco.

Waar ik het gisteren nog Spaanser benauwd van kreeg dan van het agressieve Atletico, was dan ook het theater dat de spelers van de Koninklijke - of moet ik zeggen: de Koninginnelijke? - voortdurend opvoerden. Sergio Ramos stak 80% van zijn energie in het beïnvloeden van de ref en stierf net als Fabio Coentrão duizend doden om even vaak gezwind recht te krabbelen. En elke keer opnieuw die twee handen voor het gezicht, alsof hun carrière zonet beëindigd werd. Met de nadruk op 'alsof’, want die handen verbergen natuurlijk alleen maar dat ze helemaal géén pijn lijden. Dus:

'Heren huilebalken, jullie dragen (perfect getrimde) baarden. Gelieve jullie dan ook als mannen te gedragen. Dank.'

Zo mogelijk nog erger is dat bovenvermelde journalisten elke keer opnieuw in de opgevoerde toneeltjes tuinden. Wel, ook voor hen heb ik een boodschap:

'Heren journalisten, de elleboog is de buitenste kromming van de arm ter plaatse van het gewricht tussen beneden- en bovenarm. Dus niet de schouder (waarmee CR7 trouwens zowat de enige levensgevaarlijke overtreding beging), niet een wegduwende onderarm, niet de palm of de rug van een hand die per ongeluk in het gezicht van een opzittende tegenstander terechtkomt.’

Was ik ontgoocheld dat Chicharito in de slotfase scoorde? Nee, ik was vooral blij dat ik van die beschamende vertoning vol antivoetbal en gemekker af was. En in alle objectiviteit: Real won oververdiend.

De Koperen Kogel