17/12/18 Bescheiden feestje in de kelder van de Stadsfeestzaal

Als zichzelf respecterende 'sportwatcher' kan ik moeilijk anders dan een woordje te placeren over de gouden WK-medaille van de Red Lions - naast de Rode Duivels zowat de enige (hoogst originele) ploegnaam die ik altijd meteen aan de juiste sport kan linken, terwijl de Belgian Lions, de Yellow Tigers, de Red Wolves, de Belgian Cats, de Red Panthers, de Zwarte Duivels, de Red Dragons en de Gele Steppeslurfhondjes één chaotische zoo vormen in mijn stilaan ouder wordende brein.

Hockey dus. Mannenhockey.

Probleem: ik had op zaterdag al mijn gezin verwaarloosd door me op te sluiten in mijn bureau. Deadlines, deadlines, deadlines, druk, druk druk - meteen ook de reden waarom ik al een tijdje minder kogels afschiet. Dus toen moeder de vrouw op zondag 'voorstelde' om in de namiddag te gaan shoppen in Antwerpen, stond ik voor een verscheurende keuze: een potentieel historisch sportmoment missen of levenslang herinnerd worden aan het feit dat ik een potentieel historisch sportmoment verkoos boven qualitytime met vrouw en nageslacht.

Ik zocht steun bij mijn oudste zoon, maar die had ooit één hockeywedstrijd gezien die op 1-0 was geëindigd, wat voor hem volstond om de sport voor eeuwig als 'saai' te catalogeren. Eindelijk begon me te dagen waarom hij ook tijdens voetbalwedstrijden al na vijf minuten naar zijn smartphone grijpt om met een sadistische grijns naar kinderen te kijken die met hun klokkenspel op de rand van een trampoline landen. Of zoiets.

De jongste zoon vertoonde plots sporen van opwellende koorts, maar de hoop dat ik me alsnog naast hem zou mogen vlijen in de zondagnamiddag-ziekenzetel werd de kiem in gesmoord door de thermometer. Kerngezond. Verdomme. 

Zo komt het dus dat ik de shoot-outs van de WK-finale hockey volgde terwijl ik in de pokkedrukke Stadsfeestzaal schuifelend door de smalle gangetjes van de nutteloze-doch-Scandinavische-dus-hippe-rommelwinkel Flying Tiger werd gewurmd. Via de tekstuele updates op sporza.be, omdat mijn geest niet tegenwoordig genoeg was om op Yelo Play naar bewegende beelden te gaan zoeken. 

België-Nederland 0-1. België-Nederland 0-1. België-Nederland 0-1. België-Nederland 0-2. België-Nederland 1-2. België-Nederland 1-2. België-Nederland 2-2. België wereldkampioen! 'Jongens, we zijn wereldkampioen!' Doelpunt afgekeurd. 'Of toch niet...' 

Intussen moesten de jongens plassen en daalden we af naar de kelder van de Stadsfeestzaal, waar mijn 4G op miraculeuze wijze standhield.
België-Nederland 3-2. België is wereldkampioen! 'Jongens, nu zijn we echt wereldkampioen.'
'Oké.'

Een historisch moment, beleefd op een sullige manier die me wel heel mijn leven zal bijblijven. Proficiat, Red Lions. En respect voor jullie ruggen.

De Koperen Kogel