15/04/19 Lyon-Herentals (mijn eigen Parijs-Roubaix)

*9u35* Na een fijne citytrip (Lyon is een aanrader) stappen we in de auto voor een terugreis van een dikke 7 uur, richting heimat Herentals. Aankomst om 16u47, zegt de gps me. ‘Misschien net op tijd voor de finale van Parijs-Roubaix’, flitst door mijn hoofd. Tot ik in de achteruitkijkspiegel kijk en mijn drie zonen zie zitten. Plassen, eten, misschien nog eens een grote boodschap. Dat wordt krap.

*11u* In Compiègne begint het peloton aan de 117de editie van mijn favoriete klassieker. ‘Ik denk dat Vanmarcke kan verbazen vandaag’, zeg ik half tegen mezelf, half tegen mijn vrouw. ‘Hij zit door zijn valpartij frisser dan de rest.’ Achterin horen ze het in Dijon donderen. ‘Is er koers vandaag?’ Ik zucht. Ik ben toch deels tekortgeschoten in mijn opvoedende taken.

*12u20* We schieten goed op. ‘Als we wat vroeger waren opgestaan,’ bedenk ik, ‘had ik misschien nog via Hem kunnen rijden, waar ik vroeger als kind elk jaar mijn keel schor schreeuwde.’ De tank is leeg. Ik doe hem vol. Niemand heeft al honger. ‘Over een uurtje nog eens stoppen?’ stelt Moeder de Vrouw voor. ‘Zo geven we onze voorsprong natuurlijk uit handen’, vloek ik zelfs binnensmonds in wielertermen.

*13u* We houden onze picknickstop in een ‘aire de repos’ genaamd… ‘Les Rappes’. ‘Hoe rapper, hoe beter’, grijns ik, en het lot lijkt me gunstig gezind: het restaurant wordt gerenoveerd, waardoor we onze bokes buiten moeten smeren en verorberen. En de gevoelstemperatuur in het winderige Lorraine ligt maar net boven het vriespunt, waardoor de opgelopen achterstand binnen de perken blijft. Met verkleumde vingers check ik nog snel hoever de koers gevorderd is. Verdorie, er wordt verschrikkelijk gevlamd… 

*14u25* Terwijl de renners van Quérénaing naar Maing dokkeren, verdampt mijn laatste hoop rond Metz, waar ik maar 90 km/u mag rijden. ‘Ik ga straks wel mijn telefoon aan de boxen koppelen,’ opper ik voorzichtig, ‘zodat ik live naar de koers kan luisteren.’ De kinderen stribbelen even tegen. Michel Wuyts in plaats van Marshmello? Karl Vannieuwkerke in plaats van Ronnie Flex? 
Maar dan spreekt vrouwlief de magische woorden: ‘En als ik nu eens het stuur overneem, dan kun jij gewoon op je smartphone kijken?’ 
De perfecte wielervrouw? Die is met mij getrouwd. 

*15u* Na een snelle chauffeurswissel voorbij Thionville, zie ik via de livestream hoe het peloton richting het Bos van Wallers raast. Nog enkele hectometers. En dan… Weg beeld. Weg geluid. ‘Geen service’ wordt bovenaan mijn schermpje gemeld. Godverdegodverdegodver. We zijn Luxemburg binnengereden en die kl…-phone van me vindt geen netwerk. Ik klooi tien minuten met mijn instellingen, heb eindelijk 4G, lees online dat Van Aert pech heeft. Maar de livestream hapert. Van het Bos van Wallers zie ik nougabollen.

*15u20* We rijden dat klereteringtyfusgroothertogdom uit - no way dat ik die dwergstaters het plezier gun om er nog wat goedkoop bij te tanken - en het eerste bewegende beeld dat ik te zien krijg is Van Aert die op z’n snufferd stuikt. Zelf heb ik de achtervolging op het snelste tijdschema intussen definitief gestaakt, Van Aert rijdt vlot en behendig het gat dicht. Het begin van twee uur koerskijkplezier. Ik geef de jongens wat snoepjes en een koek, en mijn vrouw een voorzichtige aai op de wang - zij moet op de echte weg letten. Geen kasseien, al moet het asfalt tussen Aarlen en Luik daar weinig voor onderdoen.

*16u* Yes, Vanmarcke is mee! (Net wanneer ik de jongens wil vragen om wat stiller te zijn achterin, besef ik dat het lawaai uit de tribunes van de velodroom komt, waar een bende overenthousiaste Fransozen ei zo na Michel en Karl overstemmen.)

*Km 19 tot 14 (nog een 50-tal voor ons)* De stroken van de waarheid. Ik duim, ik hoop, ik bid voor Sep, en het helpt - hij komt weer aansluiten, Van Aert brandt op in de Hel. Maar dan demarreert Politt, die fietsende reclame voor Colgate. Gilbert springt mee. Sep niet. (Materiaalmiserie, hoor ik achteraf. Toeme toch.) De kinderen maken ruzie over wie nu op de iPad mag. Ik verhef mijn stem luider dan nodig. Ik ben ontgoocheld, zoveel is duidelijk.

*17u13* Ter hoogte van Geel-West zie ik hoe Gilbert - de veelzijdigste renner sinds Seán Kelly - de armen in de lucht steekt. Oververdiend, het moet gezegd.

*17u24* Mijn vrouw parkeert de auto voor de deur. Ze krijgt nog een kus. En bij gebrek aan bloemen een glas wijn. Oververdiend, ook dat moet gezegd.

De Koperen Kogel