30/09/19 Kanaries en katers

Elke keer als de regen in ons nietige landje met hectoliters uit de grijze hemel valt, is de enige gedachte waarmee ik me kan troosten, dat uit onze zompige klei sinds jaar en dag flandriens worden gekneed. Wat ons normaliter een competitief voordeel zou moeten opleveren in apocalyptische omstandigheden als gisteren. 
Het was dan ook met een optimistisch gemoed dat ik me gisterennamiddag in de zetel nestelde.

Helaas, bij afwezigheid van Gilbert en Evenepoel - waarom moest díé zich in godsnaam opofferen? - blonken de Belgen uit in op de verkeerde momenten in beeld rijden en op de juiste momenten te ver zitten. Faut le faire. 
Dat Mathieu van der Poel in de finale plots in staat bleek te sterven op een fiets, maakte de afwezigheid van een Belg in die kopgroep des te zuurder. Want zonder Van der Poel ben je niet langer bij voorbaat verloren. Zeg dat Mads Pedersen het gezegd heeft.

Het idee dat ik al een paar dagen klaar had zitten voor dit stukje - een sarcastisch pleidooi om Rik Verbrugghe tot trainer/heiland van Anderlecht te bombarderen - mocht meteen ook de vuilnisbak in.
Achteraf gezien maar goed ook, want de timing voor enig leedvermaak om de paars-witte malaise was niet optimaal geweest. Als Kakker kan ik op deze maandag maar beter kleine keuteltjes kakken. (Kempisch voor ’nederig blijven’.)

Wie dat beter ook had gedaan, of minstens ‘de boezem in eigen zak had kunnen steken’ - om Manu Karagiannis nog eens te citeren - zijn de voorzitter en de trainer van STVV. Dat je op geen enkele wijze het wangedrag van je eigen aanhang veroordeelt nadat je zelf de bezoekende supporters ‘preventief’ in een kooi hebt opgesloten als waren het échte kanariepietjes… Ik vind dat kleintjes. Al had ook De Condé minstens één vermanende zin kunnen wijden aan de (al dan niet uitgelokte) vernielzucht van de Genk-supporters.

Wat een mooi sportweekend had kunnen worden, leverde kortom een fikse kater op. En de rode draad is, zoals wel vaker in de sportwereld, een gebrek aan leiderschap. In de nationale wielerploeg, bij het jeugdige Anderlecht, aan de top van het Belgische voetbal… En in de atletiekwereld, want veel decadenter dan het peperdure klank- en lichtspel dat in Doha te berde wordt gebracht voor halflege tribunes, hoeft het echt niet meer te worden. Figuurlijk lichtpuntje daar was wel de gemengde estafette, die vooral aantoonde dat mannen véél sneller kunnen lopen dan vrouwen, iets wat zelfs de meest verstokte feminist niet kan ontkennen. Er zijn nog zekerheden in het leven.

Ironisch genoeg is er vannacht wel eindelijk een Vlaams regeerakkoord bereikt. Over leiderschap gesproken! Benieuwd of ‘minder regen’ een van de doelstellingen wordt. We kopen er toch niets mee.

De Koperen Kogel