24/11/16 'Nog één comeback, kapitein'

Beste Vincent,

 

Ik ben je excuses verschuldigd. Toen je in mei definitief verstek moest geven voor het EK in Frankrijk en de natie rouwde, kroop ik in mijn meest cynische pen. Verscholen achter de alias De Koperen Kogel schreef ik dat ‘het forfait van de fragiele filantroop me koud liet’. Er was zelfs sprake van enige opluchting. Als kapitein van Manchester City werd je beschouwd als het verdedigende equivalent van pakweg Cristiano Ronaldo, bij de nationale ploeg daarentegen hadden jouw franjes en geldingsdrang me iets te vaak hartritmestoornissen bezorgd. Dat belette je echter niet, en daar speelde ik meer man dan bal, om je buiten de lijnen te profileren als spreekbuis van je ploeg, je land, bij uitbreiding de hele mensheid. Je zelfbewuste tred, je mentale onkreukbaarheid en dat onvermoeibare optimisme na de zoveelste blessure… Het neigde allemaal te hard naar perfectie, en perfectie vind ik akelig. Dus smeekte ik bijna om een tweet waarin je zou melden dat je je klote voelde, dat het zelfs jou te veel werd. Ik snakte naar menselijkheid.

 

Voor dat alles zeg ik nu sorry. Als zelfverklaarde columnist koos ik ervoor om na te trappen wanneer je het kwetsbaarst was. Tegen de stroom in schrijven, vond ik stoerder dan empathie tonen. Misschien werd ik wel gedreven door afgunst, omdat ikzelf ooit, na amper twee (zij het aanslepende) liesblessures, de toog boven de bal verkoos. Ík was het die menselijker had moeten zijn. Dat besef ik nu pas, een half jaar later. 

 

Want intussen heeft cynisme de bovenhand gehaald. Niemand kijkt nog raar op als je weer eens grimast en van het veld hinkt. Knal je nogal schlemielig tegen je eigen keeper, dan weerklinkt er zelfs gegrinnik. Of is het hoongelach? Net nu je meer dan ooit nood hebt aan mededogen, blijkt de gewenning te zijn ingetreden en loert onverschilligheid om de hoek. ‘Hij zou er beter mee stoppen’, wordt niet eens zo stil meer gefluisterd. Als was je een 47-jarige cafévoetballer met bierbuik voor wie het nu toch echt een beetje te snel begint te gaan. Kijk, daarvan schiet ik dus in een empathische kramp. 

 

Want dit heb je toch niet verdiend, Vince? Je bent verdorie nog maar dertig, man! Dat is toch veel te jong om bedreigd te worden met irrelevantie, overbodigheid, vergetelheid zelfs? Voor een fiere kapitein als jij, ooit de sportieve en verbale aanvoerder van de Gouden Generatie, hakt dat besef er misschien nog steviger in dan de fysieke kwaaltjes en psychische demonen waar je mee moet kampen. Zou het daarom zijn dat we dit keer verstoken blijven van strijdvaardige tweets? Is dit doembeeld er te veel aan? 

 

Sta me toe om je bij wijze van wiedergutmachung tot een ultieme comeback te motiveren. Niet te snel, weliswaar. Voel je gerust een tijdje klote, herbron, bezoek de juiste dokters, steun desnoods wat liefdadigheidsprojectjes links en rechts, maar alsjeblieft, Vincent, blijf even van een voetbalveld. Manchester City heb je al twee titels geschonken, daar valt geen eer meer te rapen. Laat Kevin daar maar shinen. En de Rode Duivels kunnen tegen Janneke en Mieke altijd naar Timmy bellen om je te depanneren. Dus neem je tijd en mik bijvoorbeeld op juni 2018. Bewijs in Rusland mijn ongelijk (dat we je wél gemist hebben in Frankrijk!), gooi sober en secuur de deur op slot, kop de 1-0 binnen in de finale en verrek desnoods alle pezen, ligamenten, adductoren en hamstrings die je broze lijf rijk is door in de allerlaatste seconde, met een ultieme sliding, Lionel Messi van de gelijkmaker te houden. Zwaai vanop je brancard met de wereldbeker. En leef nog lang en gelukkig.

De Koperen Kogel