19/11/20 Zo blij als een kind (?)

De Rode Duivels hebben zich toch maar netjes geplaatst voor de Final Four van de Nations League, net als traditionele grootheden als Italië, Frankrijk en Spanje. Na een wedstrijd bovendien met maar liefst zes doelpunten - dubbel zoveel voor de Belgen als voor de Denen.

En toch was van enige blijdschap geen spoor bij mijn zonen. Sterker nog: ze gingen enkele uren eerder veel heftiger door hun dak toen de jongste een Venusaur had verslagen in een raid, en die Venusaur na zijn vangst ook nog eens shiny bleek te zijn. Dát was wel een reden om elkaar te omhelzen en door het huis te huppelen alsof België zonet wereldkampioen was geworden.

Om maar te zeggen: die jongens zijn te verwend geweest de voorbije jaren, te gewend geraakt aan het gemak waarmee de Rode Duivels zich plaatsen voor toernooien. Ik vond het mijn vaderlijke plicht hen te vertellen over de Grote Depressie tussen 2002 en 2014, over de verloren Slag bij Helsinki, de Bosnische invasie in Genk, de totale vernederingen die onze troepen ondergingen in Tallinn en Jerevan. Over Bisconti en Mudingayi, die bij gebrek aan beter werden gerekruteerd om als kanonnenvlees te sneuvelen voor het vaderland.

Nee, over de lockdown moesten die pagadders bij mij al niet komen klagen, en over saaie wedstrijden al helemaal niet. Luxepaarden zijn het!

Toen Martínez de voorbije weken namen opriep die ik ei zo na moest googelen, borrelden die traumatische herinneringen weer naar de oppervlakte, als een doembeeld voor de komende jaren. Zelfs die 2-0 tegen Engeland en het eerste uur tegen Denemarken konden me niet van het idee verlossen dat het Gouden Tijdperk stilaan ten einde loopt.

Zonder Eden Hazard leek De Bruyne verweesd rond te zwerven (waar is de tijd dat we ons afvroegen of ze wel samen kónden spelen?) en Courtois had duidelijk mijn vorige column gelezen, want hij gaf gisteren de hele tijd ziekenhuisballen alsof hij duidelijk wilde maken dat er vooruit gespeeld moest worden in plaats van naar de keeper (wie weet liet hij die onschadelijke 3-2 halfbewust binnenrollen als ultieme noodkreet?).

Maar in de 69e minuut gebeurde het. De perfecte crosspass van Tielemans, de perfect aangesneden voorzet van Thorgan Hazard, en de perfecte snoeiharde kopbal van Lukaku. Een doelpunt ‘uit de boekskes’ als bevrijding, bevestiging, geruststelling dat we nog even gebeiteld zitten.

Ik voelde me bijna zo blij als een kind dat genoeg candy’s heeft verzameld om een Charmander te evolven naar een Charmeleon.

De Koperen Kogel