28/02/21 Het is maar hoe je het bekijkt

Te lezen op sporza.be: "De Omloop Het Nieuwsblad viel magertjes uit, Kuurne-Brussel-Kuurne was een koers om duimen en vingers bij af te likken. De rollen zijn in 2021 even omgedraaid."

Het is maar hoe je het bekijkt, natuurlijk.

De Omloop zakte na de Muur inderdaad even dramatisch in elkaar als een pover getrainde wielertoerist na de beklimming van diezelfde Muur, maar was voordien wel een opwindende bedoening met meer dan één hoofdrolspeler en best wat verrassende plotwendingen.

De demarrage van Mathieu van der Poel op ruim tachtig kilometer van Kuurne zorgde ook wel voor opwinding, maar na tien seconden ging die al wat liggen. Petje af, daar niet van, maar met het blote oog is er weinig verschil waar te nemen tussen hoe Van der Poel op zijn fiets zit tussen kilometer 67 en 66 en hoe Van der Poel op zijn fiets zit tussen kilometer 15 en 14.

Als ik al opwinding voelde in dat laatste anderhalf uur, dan vooral omdat ik mezelf opwond.

Ten eerste vanwege het feit dat doorwinterde koersvolgers als José en Renaat nog blijken te schrikken van om het even welk exploot dat Van der Poel uit zijn pedalen trapt. Hoe kun je die jongen enerzijds voortdurend overladen met de superlatiefste superlatieven, en dan toch nog verbaasd zijn door wat hij allemaal vermag? Zo wordt elke superlatief superrelatief.

Ten tweede, nog straffer, deden de commentatoren Van der Poels poging af als een doorgedreven training zonder enige kans op succes. En dat terwijl ik de tv bijna had afgezet omdat ik vreesde dat de kalveren van alle andere deelnemers al verdronken waren. (Een beetje zoals je bij de vrouwen ook weet hoe laat het is zodra Van der Breggen twee keer iets harder trapt dan de rest.)

Ze hadden het wel over Van der Poel, hé?!?!?! Amstel Gold Race? Binckbank Tour? Hallo? Dertig keer voorspelden ze een hergroepering, negenentwintig keer vergisten ze zich. Met enig leedvermaak hoopte ik dat het zweet in hun pollekes en in hun bilnaden zich met de kilometer ophoopte, als straf voor zoveel onverklaarbare onderschatting.

Als KBK opwindend was, dan ironisch genoeg omdat iets níét leek te gebeuren. Zoals ik al zei, het is maar hoe je het bekijkt. En dat de dertigste keer toch de goede keer was, mogen we bijna compleet op het conto van Kasper Asgreen schrijven. Om maar te zeggen: zelfs als Deceuninck-Quick-Step niet wint, bepaalt het de uitslag. De rest van het pak - op Mathieu na dus - keek tijdens dit zonnige lenteweekend toch vooral heel hard de katjes uit de bomen.

De Koperen Kogel