11/06/21 De Portugese parallel (of: waarom België het EK kan winnen)

Vanavond begint het Europees Kampioenschap voetbal. En als mijn hoeveelheid vrije tijd en begeestering een beetje mee willen, zal ik weer regelmatig mijn eigen beleving van het gebeuren ventileren. Bij dezen kondig ik plechtig aan optimisme als leidraad te gebruiken. Want, zo predikte een goede vriend en onverbeterlijke Rode Duivels-fan vorige week: ‘Optimisme is een morele plicht.’

Aan al wie van mening is dat deze Gouden Generatie over haar hoogtepunt is: rationeel gezien lijkt dat te kloppen. Maar: net zomin als het echte hoogtepunt een wereldtitel heeft opgeleverd, hoeft de beginnende neergang geen garantie te zijn op lege handen.

Om dit te illustreren trek ik graag een parallel met de Gouden Generatie van Portugal, die in 1989 en 1991 het FIFA Youth Championship won. (Een beetje zoals Peking 2008 het nulpunt voor onze golden boys wordt genoemd.) Belangrijkste namen: Luis Figo, Rui Costa, Paulo Sousa, João Pinto, Fernando Couto, Jorge Costa…

Dat talentvolle Portugal miste de WK’s van 1990 en 1994, en tussendoor het EK van 1992. Op het EK van 1996 openbaarde het zich voor het eerst op het grote toneel. Het won zijn groep, om vervolgens te sneuvelen in de kwartfinales, door die onwaarschijnlijke lob van Poborsky: 1-0. (Een beetje zoals België, dat na 10 jaar toernooiwoestijn sneuvelde in de kwartfinales van het WK 2014 in Brazilië, met 1-0 tegen Argentinië.)

Op Euro 2000 wervelden de Portugezen eindelijk zoals dat al jaren werd verwacht. Tot in de halve finales, waar ze verloren van… Frankrijk. (Een beetje zoals in 2018, toen… Daar hoef ik u niet aan te herinneren)

Nog eens vier jaar later, net toen het EK in Portugal plaatsvond, leek de gouden generatie wat versleten. Alleen Couto, Rui Costa en Figo waren er nog bij, en alleen die laatste was nog steeds een vaste waarde. Maar warempel, Portugal bereikte de finale (waar het tot ieders verbijstering verloor van Griekenland).*

Onze Gouden Generatie is vijf jaar later ook een dagje ouder geworden (pakweg 1096 dagjes zelfs) maar toch nog altijd iets beter vertegenwoordigd dan die van Portugal in 2004. Dus trek ik de parallel vrolijk door. De Rode Duivels bereiken de finale! En aangezien Griekenland niet eens meedoet…**

*Disclaimer 1: de schrijver is zich ervan bewust dat het ‘oude’ Portugal in 2004 al werd afgelost door een nieuwe toplichting, met name de Champions League-winnaars van FC Porto (Deco, Carvalho, Costinha, Maniche, Nuno Valente). En er was ook ene Cristiano Ronaldo, toen amper 19 jaar. Maar laat dat nu net de leeftijd van Jérémy Doku zijn.

**Disclaimer 2: de schrijver is zich ervan bewust dat rationaliteit een intellectuele plicht is, maar geeft van vrijdag 11 juni tot en met zondag 11 juli 2021 de voorkeur aan zijn morele plicht. Optimisme dus.

De Koperen Kogel