14/06/21 Tet-offensief

Vanochtend kreeg ik voor Vaderdag het bejubelde boek ‘Max, Mischa & het Tet-offensief’ cadeau. Ik voegde meteen de daad bij het woord en trok zo’n 80 kilometer alleen ten aanval tussen Diest, Tienen en Sint-Truiden, in een poging om mijn tetjes eraf te fietsen. Tevergeefs.

Ook het vroege offensief van Oranje tegen de makke Oekraïners leek lange tijd niks op te leveren. En dat vond ik jammer, want ik was zowaar aangenaam verrast door de Nederlanders. De voetbalgekke noorderburen, die doorgaans een hoge borst opzetten, poepten in de aanloop naar dit EK maar kleine keuteltjes. Alleen Wesley Sneijder, die tijdens zijn carrière altijd zwaar onderbetaald bleef en zich voor een schamele 150.000 euro omschoolde (toch?) tot marginale hakker om reclame te maken voor TOTO, leek erin te geloven.

Vooral Depay krijgt het in eigen land te verduren, en ik moet zeggen: wie thuis een lijger heeft rondlopen, spoort niet helemaal. In zijn hoofd is hij misschien zelf ook een kruising van een leeuw en een tijger, maar voorlopig vind ik hem even tandeloos als een lijster of een reiger.

Oranje had net als België wat hulp nodig van defensief geklungel om de ban te breken, waarna het net als België de situatie onder controle leek te hebben. ‘Wat verwachten die Oekraïners ook?’ zei ik tegen mijn jongens. ‘Dat een spits van AA Gent een verdediger van Inter gaat aftroeven?’ Vijf minuten later kuste Jaremtsjoek de camera: 2-2. Poehee!

Even dreigde leedvermaak de kop op te steken. Ik blijf tenslotte een Belgische underdog met een minderwaardigheidsgevoel tegenover de Nederlanders. Maar dit verdienden ze niet. Gelukkig was er de heerlijk allitererende Denzel Dumfries. Eerder vanavond had een bevriende Ajax-fan hem een ‘noob’ genoemd, maar ik vond hem lekker offensief. Zonder tetjes weliswaar. En niet tevergeefs.

De Koperen Kogel