17/06/21 Wat een on-match

1) In de Van Dale staat bij het woord ‘onverdienstelijk’:

alleen met ontkenning, als litotes*: ‘dat is niet onverdienstelijk’ = niet zonder verdiensten, niet onaardig.

Ik stel de volgende aanpassing voor:

ook zonder ontkenning, als uiting van ongeloof: ‘De Rode Duivels spelen onverdienstelijk.’ = zonder overgave, zonder idee, zonder basistechniek

2) Ik wist niet wat ik zag in die eerste helft. En wie. Mudingayi? De Cock? Dufer? Pocognoli? Nee, het waren Tielemans, Meunier, Mertens en Vertonghen. De verklaring voor mijn plotse bijziendheid? De Rode Duivels waren simpelweg onherkenbaar.

3) En toch bleef ik zelf vrij onverstoorbaar, zeker in vergelijking met de verzuurde en kibbelende analisten** naast mij. Mijn zonen. De Duivels die ze tot voor kort ophemelden wensten ze nu naar de hel. Dat is deels te wijten aan erfelijkheid (dat halflege glas, weet u wel), deels aan de opvoeding die ze (niet) genoten, deels aan het feit dat ze in hun nog jonge leven nog nooit zo’n slechte helft van de nationale ploeg hebben gezien.

Zelf dacht ik aan Japan. En aan Finland, dat we desnoods van het kaappi naar de seinä zouden moeten spelen. En aan Frankrijk, dat na een wel erg onverdienstelijke groepsfase wereldkampioen werd in 2018. En aan KDB, Witsel en Eden, zonder wie het onmogelijk kon lukken.

Maar KDB, Witsel en Eden kwamen erop. En het lukte. Iedereen werd plots weer verdienstelijk en herkenbaar. Lukaku: onverzettelijk. De Hazards: ongecomplexeerd. De Bruyne: onbeschrijflijk - dus dat ga ik ook niet proberen.

4) Was de zege onrechtvaardig? Tja, toch minstens onverhoopt. Maar als je de twee mooiste goals van het toernooi maakt - misschien een tikkeltje onobjectief - kun je het toch ook niet onverdiend noemen? Laten we het houden op onverbiddelijk. Voor die arme Denen.

* Zoek dat zelf maar eens op in de Van Dale

** het ‘zwaithraite’-mopje van daarnet heb ik gepikt van mijn oudste zoon. Of van mijn jongste zoon. Daar zijn ze op dit moment nog steeds over aan het kibbelen.

De Koperen Kogel