12/07/21 Eindelijk eens zagen

Het EK is voorbij.

Dus mogen de mildheid, de kalmte en de positiviteit die ik mezelf de voorbije maand heb aangemeten overboord. Eindelijk.

Daarom, ten eerste: Martínez buiten!

Oef. Dat lucht op.

Niet met pek en veren, zeker en vast niet, wel met een bloemekée en een kaartje met daarop ‘Bedankt voor je inzet (en voor die derde plaats op het WK)’, en waarom niet, een of andere eretitel omdat hij het land vijf jaar lang iet of wat heeft verenigd. Een mooie mens, die respect geeft en afdwingt, een lichtpunt in deze boertige tijden. Maar voor zover het nog niet te laat is, moeten we deze talentvolle groep nu, nú, laten coachen door iemand die zijn tactisch vernuft wél al heeft bewezen op het hoogste niveau.

Ten tweede, kwestie van het eens boertig uit te drukken: ik vond het een stront-EK. Ik ben me ervan bewust dat ik daar vrij alleen mee sta, dus behalve de te vroege uitschakeling van de Belgen zullen mijn redenen wellicht persoonlijk van aard zijn.

Misschien was ik er met mijn hoofd niet helemaal bij door uiteenlopende oorzaken. Als daar zijn: een vakantie die in het water dreigt te vallen door onverantwoordelijk gedrag van zowat de halve wereldbevolking; schilders die te laat komen opdagen, waardoor ons huis er al weken uitziet als een depot voor Spullenhulp; kinderen die driekwart van Joos zijn vocabularium niet begrijpen en dan maar onderling over hun fokkende (virtuele) FIFA-team tetteren.

Iets ‘misschiener’ heeft Murphy me naar de verkeerde matchen doen kijken.

Maar het ‘misschienst’: ik hou niet meer zo innig van voetbal als vroeger. In die zin was dit EK confronterend en onrustwekkend. Neem nu gisteren, na die eerste helft: ‘Een finale waardig’, klonk het bij de analisten. Waarom? Omdat er veel intensiteit was.

Als ik intensiteit wil zien, kijk ik wel naar Gomorra of Peaky Blinders. Of een interview van Linda De Win. Of dat seizoen van Expeditie Robinson met Sergio. Ik wil goals zien. Of minstens kansen. Échte kansen. Een schot van huppelkont Mertens - pardon, ik bedoel Insigne - dat in de winkelhaak van het Wembley-stadion belandt, noem ik geen kans. En échte dribbels. Niet Chiesa die zich, zoals een gewestelijke miniem zonder overzicht, met de kop naar de grond een weg door een bos van benen wurmt en dan, uiteindelijk, op doel schiet. Aandoenlijk en verdienstelijk, maar daar kan ik mijn pap niet mee koelen.

Ik ben dit EK te weinig beklijfd (lees dit woord als: be-klijfd). Tenzij in de tweede helft van België-Denemarken, toen de Rode Duivels de twee mooiste goals van het EK maakten. En tijdens België-Portugal. En toen Mbappé die penalty miste. Wat me eigenlijk tot de enige mogelijke conclusie leidt: voetbal is voor een neutrale toeschouwer een steeds treuriger schouwspel.

Twee keer dertig minuten, met stopzetting van de tijd bij elke spelonderbreking. Geen verlengingen meer - nooit meer. Elke komediant vijf of tien of vijftien minuten naar de kant, zonder vervanging. Een strafschop per vijf overtredingen… Alle maatregelen zijn goed om gratie en finesse weer te laten zegevieren over water dragen en stofzuigen. Om de Doku’s van deze wereld te laten floreren en de Palhinha’s, Jorginho’s en Rices weer ‘nuttige, belangrijke spelers te noemen’. Hun naam als eerste op het bord, da’s voldoende waardering. En een schouderklopje van de trainer.

De speler van het toernooi is een (weliswaar uitstekende) keeper. Ik rust mijn kaas.

Om af te ronden op een iets luchtigere toon, reik ik nog elf hoogstpersoonlijke awards uit.

1. Meest verdiende Europese kampioen: Italië

2. Grootste janetten: die Hongaarse supporters met hun anti-LTGQB*-spandoeken (*die volgorde, daar wil ik vanaf zijn)

3. Pijnlijkste boemerang in het gezicht: de Engelse supporters die de hele match awoert riepen, zelfs bij de penalty’s van de Italianen

4. Beste Nederlander op het EK: Björn Kuipers en Danny Makkelie (gedeeld)

5. Mooiste buitenkantje voet: Luka Modric (net voor Jason Denayer)

6. Speler die zonder zijn vette bankrekening het minste kans zou maken op een deftig lief: Harry Maguire

7. Mooiste kuiten/Kortste scheenbeschermers: Jack Grealish

8. Beste éénvoetige speler: Luke Shaw

9. Dikste tetten: Luke Shaw

10. Coolste hulptrainer: Alberico Evani (foto)

11. (voor de nostalgische kenners onder u) Beste Christophe Lauwers-imitator: Domenico Berardi (qua loopstijl dan, Christophe Lauwers scoorde makkelijker)

En nu laat ik voetbal even voor wat het is, in de hoop dat het gemis de innigheid van mijn liefde nieuw leven inblaast.

De Koperen Kogel