28/03/22 Fiets voor ons een mooi verhaal

Glunderend reed ik over de E314 richting Leuven, nagenietend van wat ik even tevoren had mogen aanschouwen - voor de buis, net op tijd, alsof de renners wisten dat ik nog iets anders op de agenda had staan en daarom een tandje bijstaken op de wegen die ik zo goed ken van in mijn jeugd en me sowieso elk jaar een beate nostalgische glimlach op het gezicht toveren. Maar echt ongecontroleerd glunderen gebeurde pas na die finish, net op tijd dus, en op de autoradio hoorde ik even later de bron van dat geglunder nog maar eens vertellen hoe ontzettend blij hij was dat hij in België mocht fietsen, en dat hij bij zijn tweede klassieker al raak kon schieten. Hartverwarmend, ontwapenend, aanstekelijk.

Nog wat later hoorde ik de zanger van een Nederlandstalige band vanop het podium verkondigen hoe ontzettend blij hij was dat hij in het Leuvense Depot mocht optreden. Die zanger was mijn broer, die band was Yevgueni, en eindelijk - eindelijk! - mochten ze het meermaals uitgestelde jubileumconcert spelen dat oorspronkelijk in april 2020 gepland stond. Twee uur lang schoten ze onophoudelijk raak met de ene na de andere hartverwarmende, ontwapenende, aanstekelijke klassieker, graaiend uit het vele moois dat ze sinds 2000 bij elkaar hebben geïnspireerd.

2000 begot! Dat lijkt gisteren, maar het grijzende koper en het wassende maanlandschap op mijn kruin verraden dat het net iets langer geleden is. 2000! Toen stond ik met een fluogele vrijwilligers-jas de supporterstoeloop op de Kemmelberg te bedwingen, onderwijl supporterend voor ene Romans Vainsteins, de beloftevolle exoot van dat moment die een half jaar later wereldkampioen zou worden. Toen buffelde een op hol geslagen paard Erik Zabel de dijk in, en gunde de Peet zijn luitenant Geert Van Bondt de mooiste zege op zijn magere palmares. Drie dagen eerder, op 2 april 2000, kreeg een wielergekke vader in Eritrea een zoontje…

Weemoed maakte mijn gemoed week, zeker toen broedermans Wevelgem en Leuven, heden en verleden, muziek en koers helemaal deed samensmelten: ‘Ze houdt van alles dat ons mooier maakt / Van de geur van brood als de straat nog slaapt / Of hoe een kleine man in een grote sport plots een koning wordt.’ “Zoals vandaag!” schreeuwde hij erachteraan - hij had natuurlijk ook gekeken tussen het soundchecken door. Behalve weemoed zit ook de koers in ons gedeelde DNA.

Toch draaide gisteren, zondag 27 maart, in de eerste plaats om de toekomst. ’Het is niet veel’ herinnerde de jarige zus aan mijn zijde aan minder fijne tijden, maar nog meer aan hoe ze die godverdoeme overwon, en met ‘Zo ver, zo goed’ benadrukten de Yevgueni’s dat ook zij nog van geen wijken willen weten: ‘Dit is waar wij staan / Hier blijven wij staan.’ Maar vooral de nieuwe nummers die ze speelden, uit hun geweldige nieuwe plaat, bulken van de hoop. Dezelfde moeilijk definieerbare hoop die gisteren iedereen overspoelde die Biniam Girmay, een beloftevolle exoot die over een half jaar misschien wereldkampioen wordt, zag zegevieren. Of zoals Yevgueni het in de laatste single ‘Ze danst gewoon op straat’ verwoordt - zij het met één woord verschil:

Fiets voor jezelf

Fiets voor de wereld

Fiets voor ons allemaal

Fiets voor de toekomst

Fiets voor je leven

Fiets voor ons een mooi verhaal

De Koperen Kogel